Erkjenning

eg, som var ein fugl, eg
som hadde dette svevande over meg
og det store luftdjupet under meg

dagar i glideflukt
over dei vide hava

eg, som ikkje kjende smerta
i det faste, urørlege, det
å aldri kunne skifte synsvinkel

alt hadde eg sett
men utan å forstå

for då dei nattsvarte tidene kom
og vengene ikkje lenger ville bere
og lufta vart ei hindring
        den store himmelkvelvingen ein 
hån
medan eg kava og streva
for å overleve

var det utsikta, dei skiftande viddene 
eg sakna mest,
og eg visste at det var dei, desse 
endelause perspektiva
som var mitt eigentlege eg

og no var det teke frå meg,
eg var ikkje lenger meg sjølv