Eg og du

berre eg og du

pappa

eg og du

i denne bakken

du kan smile

eg kan le

og vi kan gå

saman

berre eg og du –

du og eg

i denne bakken

heile vegen

frå dei lette slettene

og opp til toppen

går vi

eg og du

berre eg         og       du

pappa

heile vegen

saman

ja, berre eg og du

pappa

du og eg

i denne bakken

Den nye verda #11

Den nye verda #10

Den nye verda #9

Den nye verda #8

Den nye verda #7

Den nye verda #6

Den nye verda #5

Den nye verda #4

Den nye verda #3

Den nye verda #2

Den nye verda #1

# pappatankar

Utover dagen vil det her på bloggen dukke opp bilete eg tok i dag tidleg, då eg var på trilletur med minstejenta. Når ein går slik og trillar i ei nyvaska verd, utan andre lydar enn fuglesong og knitring i grus, og ein ser på det fantastiske vesle mennesket som ligg og søv i vogna, er det ikkje til å unngå at det dukkar opp ein del tankar... Nokre av desse tankane kan du lese på bileta!

Ein annan pappa

Eg skulle ynskje eg hadde ein annan pappa

enn deg

sa veslejenta (ho er fire), i fullt alvor

- ho var ikkje sint ein gong,

berre litt irritert –

Ja vel, sa eg

og korleis er denne pappaen, då?

- Han skal vere kuul

Heile tida

sa ho, men kunne ikkje seie noko meir

om kva det innebar –

No høyrer det også med til forteljinga

at eg

den ukuule pappaen

nettopp hadde sagt ho skulle vaske hendene

etter at ho var på do

- slike uhyrlege krav

kan få fram det verste i den beste –

Kontrollert

eg skal bere deg stødig

sjølvsagt skal eg det,

eg skal bere deg med faste steg

og sikre armar

over knirkande golv, gjennom

tunge dører, under trugande fjell –

sjølvsagt skal eg bere deg,

verne deg

vere trygge armar, varme smil

du kan lene deg mot, kvile, sove

for endå er verda di under kontroll

endå, ei stund til –

(onsdagstema)