Utanfor

hendene

aldri gløymer eg

hendene

sprikande fingrar

sår hud

ei bøn i kvart auge –

eg sat i sofaen

i den lyse stova

på den grøne plenen,

varmepumpa suste svakt

heldt temperaturen oppe

på denne vesle flekken

eg kalla min

rundt hagen gjekk gjerdet

og utanfor gjerdet

stod du

stira inn, bedande

ynskte å varme deg –

dele varmen

som sikkert kunne varma tjue

eller fleire

men eg

eg kasta ut ein utslitt genser

og snudde meg til datamaskina

ville vere i fred

for å skrive dikt

om hendene dine;

hendene

aldri gløymer eg

hendene –