me kunne kanskje ta til att,
starte opp der me slapp
gripe dei gamle orda
eller finne nye som passar betre
der me er no
la orda vekse seg større med tida,
sørge for vekstvilkår
i eit karrig landskap
vere det me ikkje var
før me vart det me er
og kan leve med dette
å vere slike som stadig vert
tvinga til å starte på ny
det er jo noko fint i det også
