Oppover

1

vende blikket bort

frå det rotnande lauvet,

nedtrakka restar

etter liv som kom og var

og reiste att

vende blikket oppover

dit lauvet ein gong var

sommaren blafrande i vinden,

vende det mot håpet og vente

på nytt liv

2

symboltyngda mot bakken,

det lette svevet i høgda

eit merke langs grensa

mellom mitt og ditt

eit stengsel

eller eit velkommenskilt –

i mitt flagg står korset

som eit nåderop mot verda:

her er livd, her er vern

her er opa dør – for deg

som har tungt å bere

3

krafta går viljelaust i metallet

dytta av garde av krefter

langt bortanfor rekkevidda

til det einskilde elektronet

framover, framover,

det er som eit syngande rop

der straum dyttar straum

i ei endelaus rekke

men det er ikkje tilfeldige straumar,

det er ein start og ein stopp

og alt mellom –

skjer i bestemte mønster

styrt av dette store, bortanfor

eitkvart omgrep, ei kvar forklaring;

så er det då altså ei meining

om enn skjult, om enn umogleg å forstå –



(Fototriss)