Glimtet

Vinterlandskap #3

ditt sinne kan likne på vinterisen,

det hardaste stoffet på jord

men sjølv dette skalet av kulde

gir etter for varmande ord –

Tause

stille går dei

med bøygde hovud

som strå

mellom kjemper,

brikker i spelet

og vi ser

med bøygde hovud

tomme hender

ropande hjarte,

utspelte brikker –

stille går dei

med bakbundne hender

som kriminelle

vert ført ut

sendt vekk

og vi ser

med bedande auge

og rasande blod;

la dei bli, la dei vere,

dei er strå i vinden

som oss

#sinne?

Eg veit ikkje heilt korleis eg skal skildre kjensla som ligg bak dette diktet. Kanskje er det sinne. Kanskje er det maktesløyse. Kanskje er det sorg. Kanskje er det redsel. Kanskje er det ei blanding av alle desse, og fleire til. For nokre dagar sidan vart Nobels fredspris tildelt, og vinnarane fekk den heilt fortent. Regjeringa smiler og gratulerer og er så einig i det vinnarane står for. Tilsynelatande.

For samtidig som det offentlege Norge hyllar fredsprisvinnarar som kjempar for jenter sine rettar i land som Afghanistan, og fattige born i land som India, foregår det ein stor urett i det stille. Med politiet som vaktarar vert småbarnsforeldre, og born som ikkje kjenner noko anna heimland enn Norge, henta i heimane sine, frakta til flyplassar og sendt ut av landet. Til ei uviss framtid. Til dårlege leveforhold. Til liv i redsle og sorg over tapet av vener og trygt liv i Norge. Til kvardagar foreldrene ein gong flykta frå, og dagar borna aldri har kjent til. Og dette skjer gong på gong. Og regjeringa smiler. Og eg kjenner maktesløyse og sinne.

Klarar dei ikkje å sjå kor galt dette er? Er dei blitt papirblinde og hjartelause? Kva kan vi gjere for å få kjempene til å sjå?




(onsdagstema)

Sinne

Utdaterte, utspelte

Ut

Forkasta av våre eigne

Og det verste av alt:

Dei tok det beste frå oss

Før dei sende oss av garde

No har vi berre minnene att

Av det som var

Av dei vi var

Minner som vil smuldre bort

Saman med oss

Vi vil gjødsle marka med vår avsky

Spreie sinneatoma til nye generasjonar

Av harmdirrande, fryktlause blad

Kanskje dei kan ta opp den kampen

Vi tapte

Kvifor?

Kvifor, Gud?

Kvifor tok du frå meg mitt vesle barn?

Kvifor gje – og så ta tilbake?

Kvifor?

I dag er eg sint, Gud

På deg.

I dag er eg lei meg

Og tom i hjarta.

Eg ber deg:

Svar meg,

gje meg svar på spørsmåla mine.

Ikkje la meg sitje her

Og forgå

I mitt eige sinne