Mitt, ditt eller ingen sitt

dette at me alle er bygde 
av dei same grunnstoffa;
at me er store delar vatn, og 
det er ufråvikeleg for alle

og at dette vatnet er
på stadig reise
inn i kroppen, ut av kroppen
vidare ut i verda

til slutt kjem det same stoffet
kanskje
eit vassmolekyl? eit jernatom?
tilbake til deg
og plutseleg er det ein del av kroppen din
ei stund

dette at me 
alle menneske
deler ei felles mengde grunnstoff
og ikkje kan eige
eit einaste eitt av dei

det er noko forunderleg
og grunn til å undrast -
korleis kan me i det heile rekne oss som ulike?

Like ulike

Det eg likar best med verda,

er at alle ting er så ulike

at det ikkje finst to like blomar,

at to blad på same tre aldri er kopiar

at når eg møter eit anna menneske

kan eg spegle meg i auga

og likevel vite – vi er ulike, vi er annleis

skrudd saman, i tankar, i kjensler, i hud –

eg kan gå gjennom byen, sjå på alle eg møter

og ikkje sjå to som er like, to som gjer likt

kanskje gjeld det heilt inn til dei stødigaste atoma,

med elektron, i aldri samanfallande baner –

og når eg ser huda di i kontrast til mi,

og smilet ditt møter mitt i asynkron harmoni –

då skjønar eg, då tenkjer eg

i mine unike hjernebaner, at

verda er eit mangfald, verda er ei blomeeng

der vi alle er like ulike, og difor like spennande!