Kontinuitet

fridomen er denne syngande lyden
av metall mot metall,
dei grove hjula som rullar framover
langs svillene
medan landskapet renn forbi;
ei motstraums elv

auga dine kviler
på dei grøne trea, dei langstrakte viddene
auga dine finn svar
i det som ikkje står skrive
eller uttalt
på husveggane, bilane, vindauga
men er lyset hjartet strålar

fridomen er denne vogginga
gjennom ukjent landskap,
knea mine mot knea dine, ei takt
me kan falle inn i 
og smila speglar seg i kvarandre
lik auga speglar djupnene i det me ser 

fridomen ligg i dette å ikkje stoppe
men halde fram,
ein kontinuitet
i mennesket sin sanne natur

Mot morgongry

andedrettet i det skjelvande graset
bakken som ristar svakt
medan pusten går ustanseleg
inn i natta

månen glir sakte over himmelen
dreg graset til seg
i ei saktefartbølge
mot morgongryet

slår innover augelokka -
me kan høyre spadane
i dei store sandhaugane
skyflar sandkorna unna

så vert støvet fanga i vinden
bles inn over skjelvande gras
i ein innpust frå jorda
- ein annan stad

me står opp, ristar søvnen av oss
stig ut i dagen

månen er borte
ei forandra stille ligg att

Det uopnelege

vegen ut             den lysande porten
som ingen av oss andre sansa          såg        visste
var ei flate         ei hinne      ugjennomtrengeleg luft
utan kjenneteikn
som skilt eller milestolpar
striper langs grøftekanten
eller sesamord i antikk steinskrift        det berre var
som eit ingenting
mot ingenting
noko bak ryggane våre, eit lysglimt, eit skjær av gull
langs fjellryggane

elles ingenting

elles ikkje noko me kunne ane
anna enn eit mørke, eit skjult rom, ei ukjent kraft

og vegen ut låg stengt       usynleg for auga, urørleg for sinnet
             og du rørte ved flata
             med fingertuppane
trakk verda saman           smelta alt til dette eine punktet        eit punktum
nærast
for mørket
og ropte så hjartet smuldra opp i tusen bitar, fall, fell
som regn over marka
gjennom tida 
strekk regnet seg      gjennomholar mørket      knuser det uknuselege
opnar det skjulte, det stengte      det uopnelege
som no 
er ein veg

du kan bere meg på

I ein tråd

du, som har vore eit rop
så lenge havet har slipt steinar glatte

så lenge sola
har gitt varme til dei skjøre stenglane
under løvetannmanken

og eg
som ikkje klarar å ta unna all stilla,
skyflar og skyflar
og så kjem det rennande meir

ein vegg av bølgjer og sollys og stille
byggjer seg opp langs horisonten

trengjer verda saman   -   pressar alt innover
til alt vert kjerne, alt vert sentrum

i eit liv som endå heng i ein tråd

endå
har  noko å rope
tilbake

Det blodige diktet

ok
dette kjem til å gjere vondt

først drep eg mange menneske
det er lett
berre sjå:
bam! der ligg det fjorten døde
i huset eg sprengte
og eit noko større 
bam!
3 000 døde

det var ei flybombe over ein by
det forstod du sikkert

så kan eg starte atomkrig,
for hemnen er søt
og no fyk den eine atombomba etter den andre
på tvers av kontinenta

til slutt ligg 3 milliardar menneske døde
og ingen har lenger kunnskap
om korleis ein skal skyte opp nye atombomber

det trengs heller ikkje
for katastrofen er eit faktum
og jorda er så å seie ubueleg

nye millionar, kanskje milliardar
vil endå lide ein smertefull død
av stråling og svolt

-

sånn,
då var det gjort

no rammar eg inn denne teksten
dette blodigaste av alle dikt
med  ein høg stålmur
og låser den att

så kan alle desse drapa
og atomkrigen
bu på desse linjene og berre her
og la resten av verda vere
i fred

ok?

Orda som rivna

det var som orda rivna
bygde ned den gamle brua

steinane fall som regn over marka
til alt var ruinar og steinur

ein regress til eit før-
istidslandskap

utan rørsle
orda - som skulle berge oss

pepra den skjøre alliansen
mellom elskande hjarte

berre grunnmurane står att,
dei er alt me har å lene oss på

no

- er det du haustar

livet er
ein forundringsboks, eller
ein fiskedam

her kan du stå ein heil dag
og kaste snøret over kanten
og uti det store mylderet som finst
men som du endå ikkje kjenner

her kan du fiske opp kva som helst
tenkjer du,
sjølv om du litt etter litt oppdagar
at alle dei som er rundt deg
også er oppi øskja,
og stadig vekk heng ting på kroken og nappar
så du kan hale opp

då er det vel mest å håpe
at menneska heng på gode og artige ting,
og at du sjølv
        dei gongane det er du som er der ute,
at du festar positive fiskar
på krokane