ein gong svevde vi
over vatnet
var ikkje jord eller tid,
ein æveleg pust
ein tanke berre
hos Han som ser
og leia oss inn i bildet
som sårbare, fysiske
manifestasjonar av glede;
så vender vi tilbake dit
vi eingong var,
molekyla vil løyse seg opp
og Han som ser
fangar oss i svevet
byggjer alle ting om att i nåde

