Kjærleik frå ei mor

er varm lava
strøymande over isbrear av frykt,
smeltar vekk den forferdeleg vonde
kvelande smerta som jagar gjennom blodet
men no
vert smerta sjølv jaga
av denne lavastraumen
av kjærleik frå ei mor

er lindrande vind
over aude ørkenlandskap av einsemd,
trøystar der håpet døydde og vener drog
og alt som står att er tørre stubbar
av det som ein gong var
men no
kjem vinden siglande
som eit levande plaster
frå pusten til ei mor

Det vi bygde

1

det vi bygde
og tenkte skulle vare
snart rasar det saman
går tilbake
til støvet det kom frå

bak det heile er fjella tause vitne

husa vert tomme
søkk saman under børa
av tause stemmer, fråvær
av liv og varme
forsvinn med vinden
og regnet og tida

bak det heile er fjella tause vitne

så skal også dei ein dag vike grunnen,
smuldre til sandkorn
skylt vekk i straumar av vatn
og ført av garde med vinden
til berre det aude slettelandet ligg att

2

eg ser med undring på landskapet
ser kor det forvitrar
endrar form,
ser korleis tankane mine vert forma
av tida og rommet
og kor alle ting er ustødige, små
i møte med dette ufråvikelege 
som sliper verda ned
bit for bit

3

utan håpet 
om noko meir
ville denne tanken vore skremmande mørk,
eit skrekkscenario
i mi imploderande tru på verda

for når verda vaklar
vert ei anna tru ståande att

Reisa inn i boka

desse samankrølla tankane
som ein gong svevde
var abstrakte idear
i eit framand hovud

vart kjempa ned på papiret
vandra vegen
frå nevron til nevron
ut i fingrar som sprang over sider,
sette sine merke
i samsvar med idéen bak

no er orda ein motorveg
til eit framand land,
ei kartbok 
over framande landskap;

eg gjer klar nevrona
stiller meg open 
for ei koda reise
kviskrar
lyft meg, ta meg med
inn i din framande tanke -

Lyset i mørket

i mørket pulserar

eit lys

like under overflata

av det synlege

ein dag

om ikkje lenge

vil det skine gjennom

bryte ut

knuse mørket

i tusen vikande fragment

fylle natta med nye lydar

nye songar

skine trea grøne, havet blått

og lengten raud

som kjærleik

Blank

i jamn fart

glir vi over flata

som før var glitrande

vatn

no er det blankt

og kaldt og ufatteleg

glatt

dette

som først fann si form

då sola bleikna

mørket seig inn

og alle rørsler vart seige

her tek vi jamne, beine tak

glir over flata

som ein gong var flytande

blinkande

himmeltårer

Refleksjonar

vatnet glitrar

av refleksjonar

frå levd liv

alt det vi bygde

i vårleg optimisme

alt det vi såg ferdig

og kjente glede ved

djupt i hjartet

alt det vi hadde venta på

som ein dag stod verkeleg

framfor oss –

no er alt dette glidd vekk,

det går i eitt med tankane

og inntrykka

frå det vi kallar kvardag

kanskje er det gløymt, gøymt,

unyttige reisverk

i den nye tida –

men vatnet glitrar

av tusen refleksjonar

frå levd liv