Ironisk volum

eg tenkjer på samanhengen
mellom forma på orda eg seier
og det volumet med luft dei fyller
i det eg let dei forlate munnen

truleg vil et ord som     ingenting
ta meir plass i verda
enn om eg let ordet     alt
smette lett forbi leppene

ei spissmus vert større enn ein sau
og ein snøleopard
vert mykje større enn ein kval

og om eg ytrar ordet sol
vil det fylle ein brøkdel av plassen
til ordet molekylærbinding

alt dette er vel og bra,
men det verkeleg ironiske vil inntreffe
den dagen eg seier    eg elskar deg
og finn at luftvolumet knapt kan skimtast
samtidig som tanken på deg
er større enn sjølve universet

Den ventande

det var akkurat her me møttest
klokka ti over åtte
kvar einaste morgon i alle åra
me gjekk på same skule

akkurat her stod du og venta
med eit litt utolmodig drag over skuldrene
og samtidig, nesten alltid
i godt humør
og med ein vits på lur bak smilet

for det var ikkje ventetida
eller vegen
som heldt att,
det var dei siste stega over dørstokken
inn i det andre universet, der
me ikkje lenger var individ
men ein heilskap

eit kollektivt sett med auge
vend mot det grøne panelet
som skulle leie oss vidare ut gjennom verdsrommet,
til dei planetane me ein gong skulle innta
og overta
med all vår kunnskap 

difor stod du her og venta
kvar morgon, som eit ledd
i den store planen og den store draumen
om etterpå

Ropet, igjen

du ropar frå rommet
ei lett lidande stemme
som ei bøn

kanskje er du tørst
tenkjer eg
medan eg legg vekk papira mine

kanskje treng du ein klem
tenkjer eg
medan eg reiser meg opp

kanskje lengtar du etter lys
eller ei stemme, eller eit handfast teikn
frå ei verd som snart skal forsvinne
når du vandrar inn
i draumane

kanskje, tenkjer eg
og opnar døra til rommet ditt

"god natt," seier du
og smiler, god natt
seier eg, smiler tilbake
og det var alt som skulle til

verda er igjen i balanse

Sufflør

det er ei stille stemme i vinden
ei stille stemme frå mold og bark og snø

kviskrande, mumlande, masande
er stemma som ein usynleg bisverm
alltid like bak øyra mine

eit dempa fnis
når nokon mistar noko

ein liten latter
viss bussen har gått før eg kjem
og eg må vente, frustrert
med den vesle latteren i øyret, i hovudet, heilt inn
til der humøret byrjar å røre på seg

løfter auga mot fjella, gler meg over sola og regnet
og at eg har føter som kan springe
viss eg vil
og at eg har ein buss å vente på
og eit mål å reise til

gler meg over den stille stemma
som alltid er der, kjent og glad og raus og somme tider
utolmodig, masete, mumlande, kviskrande
irritert 

eg kjenner den att, kjenner den i hjarteslaga,
eg, vesle seksåring i hjartet
som aldri vert eldre

Korleis me oppfattar verda

det eg legg merke til
er kanskje noko anna
enn det auga dine fangar inn -

kan hende er porene i huda
annleis utforma,
så det reflekterte lyset
får ei anna form

kan hende er auga mine
utstyrt med andre typar nervar,
eller berre
andre nervar
enn dine,
og cellene i hjernen
sender signala i heilt andre baner -

på den måten kan me stå her
og sjå på det same,
og samtidig sjå heilt ulike ting

Lyd frå ein draum

eg lyttar etter lyden av fottrinna dine,
døra er endå lukka
og huset kviler i kveldslyset

natta ventar
saman med meg

denne døra, så dirrande i ro
auga finn ikkje feste,
alt glir vekk, forsvinn
som var eg innhylla i bomull

lyttar etter lyden av deg,
at du skal kome fram til døra
banke på
slik du har gjort i draumane mine
så mange gongar før

I dei stille gatene

alle menneska i kø
på bussen i butikken på veg
gjennom dei stille gatene i ein ny by

spindelveven veks mellom hovuda,
ei stille erkjenning
av mangel på ord
og dei spreidde tankane kryp rundt
på sølvstrengane

skuggeboksar
med sine indre stillas,
let hundre fossar falle gjennom landskapet

til slutt 
vil hovuda opne seg
og blomar gro fram
i restane av utdøydde samtalar -

førstemann som vågar å seie fram tankane sine
vil få eit eige monument
i den stille gata