Måne med ryggen til

om natta

vaknar graset,

dansar sine mjuke dansar

i skuggen av ustadige bjørketre

det er som eit hav

med ukjente djupner

dei som har sett det

og våga seg med

har aldri meir blitt sett

--

månen gøymer dei triste auga,

veit så mykje

seier så mykje

mindre

alt vert gjettingar

men huda høyrer og trur kvart ord

Dagane etterpå

dagane etterpå
det er dei som tel

når det siste lyset har blitt sløkt
gjestane har gått
maten er rydda av bordet
oppvasken ferdig
kransekaka smula opp
alle smellbonbonane ligg som bilvrak
       på kjøkkenbenken
nokre einslege pakkeband
       har gøymt seg vekk i ein krok

og de kjenner varmen
frå den andre sin kropp, pusten
ei veksling mellom hjartefrekvensar
og gode blikk

frå no av
er det de to, i alle dagar
etterpå
og det er det som er viktig

Straumen av lys

eg ventar på det uventelege

dette er alt eg venta på

eit pust

mot natta

ansiktet ditt stig fram

frå draumen

navigeringspunkta

flyttar seg på himmelen

desse fyrlyktene

stod ikkje her sist

tusen gonger har eg gått på grunn

og lyfta båten laus,

sett den på graset i skogen

og latt vinden fylle store raude segl

eg venta på dette, det er alt

alt

seier eg ...

somme netter går tida baklengs,

dobbelt så fort som lyset

og eg er urøynd

i alt eg kan

Midt mellom alt

med venstre hand

skrellar eg fjell fri for hud,

dreg ut sovande fisk

frå stivna eld

med høgre hand

lyfter eg lyset ned frå himmelen

og plantar det

i nypløgde åkerfurer

set meg til å vente,

let venstre hand kviskre

ord med lange skuggar,

let høgre hand lytte

med attmura øyre

er eit ingenmannsland

midt imellom

ventar den nye dagen

skal vekse fram

som ein eksplosjon

14 ord

eg gav deg fjorten ord,

fjorten av dei viktige

som

kjærleik

håp

og tru  -  det er kanskje dei største

men du fekk også kos

ærleg

trufast og mjuk

det du aller mest ville ha

pakka eg inn

og gav i gåve

ved alle store høve,

ord som tid

ro

og fellesskap

og varme blikk ...

dei tre siste laga eg

eit smykke av

og hengde det rundt hjartet ditt

som ei påminning

om noko berre du og eg har saman

der heng dei

skjult for andre auge

det er berre me to

som veit --

Ikkje godt å vite

det er ofte det stikk motsette

som hender,

handa byter plass med hjernen

og orda du høyrer

er kodar frå fingeravtrykk og muskelfiber

nervecellene knyter seg saman

til knyttnevestore slegger,

banar seg veg gjennom auge og øyre

knuser seg veg

heilt inn til kjernen

og så snur alt

plutseleg har eg undertaket

og finn meg sjølv på rygg

i ei eng av blomar

medan eg tel skyer og bier

og lest som ingenting har hendt

kanskje har det ikkje det heller