Brikke

du er ei brikke
i det store spelet

ein bit
i hopen

likevel unik i din eigen kamp
mot tyngdekrafta

dødskreftene som gjer krav på oss alle
på same måten -

som vi må møte
på vårt eige vis

kanskje er det slik
at vi veks som ulike strålar

rundt ein kjerne av det same stoffet -
den same lengten etter utfriing

fridomen vi meir anar enn veit
finst også for oss


(Fredagstema)

Eg vandrar i hagen -

eg vandrar i det doggvåte graset
set ned foten
på det mjuke teppet

balansekunst
mellom bed og singel
stein og mur

ein sti for meg, 
ein utkikksplass
til liv som hevar seg

veks mot den blå himmelen
fylte med ei usynleg
ugripeleg kraft

noko som er lagt der
som ei lov
allereie før frøet vart delt

blomen, fylt av krafta
byrja å strekke seg gjennom molda
mot lyset og varmen -

eg går med audmjuke steg
forbi dei lysande skilta
dei lokkande ropa

ei taus bøn, eit håp
om å bli sett
bli verdsatt for den ein er

bruke all sin energi
på ei falmande utstilling
- snart kjem hausten

å, mine blomar
mine vakre blomar
som de strevar, som de lengtar -

eg vandrar i hagen
kjenner graset som kitlar
under vintermjuke, kvite føter

alle sansar som vert fylte
av lukter og fargar, mjuke rørsler
og strålande refleksjonar

eg vandrar mellom blomar
dei ferske og friske
dei som endå ikkje har kjent stormen -

kor eg gjerne skulle vere der
blant dykk 
vere fri, vere naiv og optimistisk

vere håpefull og uvitande
om dei kalde frostfingrane
som ein dag vil stramme sitt grep

kor gjerne eg skulle vore der
som ein av dykk
og berre stråle, av all mi kraft -

nokre blomar, som dei små og svake
vekker andre kjensler
andre ord og melodiar

ein kjærleik som strøymer over
mjuke vindar gjennom hagen
ein lett bris, som lyfter

og eg set meg på huk,
let blikket kvile
ved dei vevre kronblada

dykk, tenkjer eg
går det ikkje an å mislike
ingen kan hate slike, frykte slike -

og den mørke skya, eit minne
svevande over mine indre fjerne landskap
eit varsel ein kunnskap;

eg har sett tynne stilkar, små små kronblad
liggje nesten usynlege, vekkgøymde
og snittet var reint, spor etter skarpslipte knivar -

eg vandrar i hagen
er taus, kjenner meg rar
som om eg trakkar framand grunn

vindane har stansa
sola har fått eit raudleg skjær
og himmelen i aust er nesten mørk

blomane heng med hovuda
som i eit stille farvel
eit audmjukt bukk før natta

før fargane forsvinn
og verda endrar modus
vert til noko ventande, sårt

og det er naturleg, det er livets gong
berre
at det endå er midt på dagen -

vekkgøymd, avsondra
mellom grøne blad og dominerande busker
bak tause grå murar

der ein ikkje ser
før ein verkeleg går inn for
å sjå

står dei vakraste blomane
dei som stråler mot verda
i ei kraft, ein glans, av noko evig

og aldri om dei stansar songen
aldri om synet vil forlate deg
når du først har sett

det vert som ein draum i deg
ein lengt mot andre strender
hagar der vinteren aldri får tak -

eg vandrar i hagen
mitt kongedømme, forgjengeleg, skjørt
fryktar vinteren, men veit at den aldri kan vinne



(Torsdasgtema)

Høgdepunkt

Der du ikkje kjem høgare opp, der fjellheimen breier seg ut i all sin velde og sluker alle tankar om kvardagslege trivialiteter, bekymringar for rekningar eller overtid eller kva ein skal ete til middag i morgon, og fyller deg med ei kjensle av avmakt, blanda med respekt, blanda med vidsyn, blanda med ei erkjenning av at uansett kor liten du er og kor stor verda enn måtte vere, er du like fullt ein bit av dette puslespelet, ei brikke i det historiske spelet som har breidd seg utover geografien sidan jorda var nyskapt og ung - den gongen desse fjella endå ikkje hadde stige frå havet, og tanken om deg, at du skulle komme til eksistens, fortsatt var ein godt gøymt løyndom i hjarta til han som endå svevar over vatna, og fornyar jorda endå ein vår. Der kan ein kjenne at ein lever.


(Onsdagstema)

Eg i firkanten

og kva om eg strekar ein firkant i sanden,

merkar av ein stad som er meg

let alle definisjonar peike sine piler

innover mot firkanten

samtidig vil tyngdekrafta dra meg ned

klemme meg mot bakken – i firkanten

og kva om alle kan sjå og peike, seie

der er han, slik er han, vi veit vi veit

utan at eg så mykje som blunkar med auga

eller lear på ein finger

utan at verda stoppar å snurre

eller nokon ser det urimelege i det heile

for vi har alle våre ruter

og kva om kampen er retta den andre vegen,

mot noko over meg, noko eg strekk meg mot

som ikkje pressar ned, men dreg meg opp

løftar mine håp og draumar ut av firkanten

og kva om det er det eg tenkjer på

når eg tenkjer på meg sjølv

vil du då vite, at eg i ruta er ein krigar,

medan eg i hjarta er eit løvetannfrø

vil du då vite, at eg som vert pressa ned er fri

at firkanten aldri kan stoppe vindane -

Rolege dagar

det er dei rolege dagane

som tel –

dagar som berre går

av seg sjølv

utan at du treng dytte eller dra

eller håpe at nokon

skal ro dei i hamn

utan dei altfor store såra

- du berre let deg drive

på usynlege bølgjer,

av vindar du ikkje kan sjå

det er dei rolege dagane

som kviskrar -

dagar i skuggen av høge tre

under kroner som strekk seg

mot ein himmel

du berre glimtvis kan sjå,

eit tak over livet

du veit er der –

og livet du kjenner

er meir i slekt med mauren

enn ørna

det er dei rolege dagane

som syng –

ein melodi du kan

frå den gongen du var liten

og verda var enkel

enklare, i alle fall

noko du hadde grep på

og levde i – utan blygsel

eller vage, ugrunna redsler

melodien tek deg med i ein straum,

her kan du flyte, medan dagane går –

det er dei rolege dagane

som er dine –

dagane som kjem på rullande band,

ei endelaus rekke

av perler, som eit smykke du kan bere,

og du må gripe dei

men berre ein om gongen –

den store blå himmelen lyser

og du får lov til å kjenne på kjensla

av fridom

Our world tuesday

NF catching the light

The good, the random, the fun