det
er dei rolege dagane
som
tel –
dagar
som berre går
av
seg sjølv
utan
at du treng dytte eller dra
eller
håpe at nokon
skal
ro dei i hamn
utan
dei altfor store såra
- du
berre let deg drive
på
usynlege bølgjer,
av
vindar du ikkje kan sjå
det
er dei rolege dagane
som
kviskrar -
dagar
i skuggen av høge tre
under
kroner som strekk seg
mot
ein himmel
du
berre glimtvis kan sjå,
eit
tak over livet
du
veit er der –
og
livet du kjenner
er
meir i slekt med mauren
enn ørna
det
er dei rolege dagane
som
syng –
ein
melodi du kan
frå
den gongen du var liten
og
verda var enkel
enklare, i alle fall
noko
du hadde grep på
og
levde i – utan blygsel
eller
vage, ugrunna redsler
melodien
tek deg med i ein straum,
her
kan du flyte, medan dagane går –
det
er dei rolege dagane
som
er dine –
dagane
som kjem på rullande band,
ei
endelaus rekke
av
perler, som eit smykke du kan bere,
og
du må gripe dei
men
berre ein om gongen –
den store blå himmelen lyser
og
du får lov til å kjenne på kjensla
av
fridom
