Avstand

etter kvart som tida gjekk
la eg merke til ei sakte endring
i korleis føtene møtte bakken

det var som dei byrja å forme seg
etter grunnen,
bøygde seg rundt røter og greiner
gav etter
der dei burde halde stand

kroppen vart mjukare
og eg trengde ikkje lenger unngå hindringar,
det ordna seg silkemjukt
av seg sjølv
når kroppen byrja å gli som ein skugge
rundt alle ting

til sist
var auga det einaste faste punktet
det var som heile verda bøygde unna
sjølv om eg visste 
         alle ting stod der dei stod;
det var kroppen min
som tok avstand --

Rush

ein av dei dagane
        då ein gjerne ventar
til rushtrafikken set inn
        med å leggje i veg

berre slik
         at ein skal føle
eit slags fellesskap

Langleiting

eg har no leita så lenge
at snøen har lagt seg meterhøg
på hovudet mitt
og ingen av orda eg seier
kjem lenger enn eit par centimeter ut
i den frostkalde lufta,
før dei frys til is, sprekk opp
og dett singlande mot bakken
som knust glas

eg har leita så lenge
etter noko eg mista
lenge før snøen begynte å dale,
lenge før kulda bygde denne veggen
mot det gode livet,
lenge før sola trakk seg unna
i frykt for takras

eg har no leita
så langt beina kan gå,
eg har leita både høgt og lågt
langt og kort
og på alle stadene eg ville tenkt
at det var logisk at noko var 
lagt att

etterpå leita eg alle dei andre stadene
i holrom i snøen
har eg grave meg ned til bakken 
og inn i skogen mellom trea,
ja, eg har leita og leita
så lenge, at snart kjem våren

ja, eg har leita
men har leita så utruleg lenge
at eg har heilt gløymt
kva eg leita etter

Når orda ikkje vil

orda, kor vanskelege dei er
berre krøllar seg saman
klamrar seg fast i nervestrengane,
freistar stanse luftstraumen frå lungene;

eg kan kjenne kor dei jobbar på spreng,
byggjer demningar
og festningsverk, lenkar seg fast

nærast syr seg fast, som ein ironisk sutur
over såra eg sjølv har slått,
men nektar å strekkje seg ut, glatte over
vere mellommenn, brubyggjarar, meklarar, bodberar

nektar å lyde ordre
som deserterte soldatar,
korrupte politikonstablar

berre sit der, flirer av meg,
medan eg ser panikken langt der inne i mørket,
den stille panikken
som kjem frå noko anna enn sjølve orda;
det som held dei att -

her er sterkare krefter enn uvillige ord,
her er eit uvillig hjarte, 
ein meisterhjerne som sit der med ryggen til
klappar fråverande på ein katt
og med dommedagsrøyst
deler ut sine dødsdommar
over ord som vågar å ikkje lystre 
        denne andre ordren - om å bli

eg kjemper altså mot ufattelege krefter
i meg sjølv
og må ta grep 
skal eg kunne kalle meg eit eg
utan å krympe saman i skam

så eg opnar auga
rettar dei dit orda skulle gått
og let dei bere bøna fram
så mjukt eg klarar

håpar du forstår 
denne tause bøna om tilgjeving

Songen

songen
stemma tona i lokalet
frysningane
dei milde smila
glitrande auge
ei sveitteperle
blikk som vandrar over salen
framover til
songen
heile vegen songen
øyre som lyttar
føter som vippar
dei tunge gardinene
mjuke stolar
varmen som stig frå hundre kroppar
songen

den vesle uroa

kjolen
stemma, blikket, smilet
songen, å - songen, og auga
men først og fremst
blikket
smilet
kjolen

ja, kjolen
og auga
på meg

Den andre verda

i spegelen ser eg ein skugge
av meg sjølv, eit avtrykk
av den eg kunne vore
i ei anna verd

så handgripeleg, sårbar
eg er
medan skuggen i spegelen
kan ingen røre  -  ingen
kan bryte banda
som held han oppe

somme dagar freistar eg
å entre spegelen, møte mitt andre eg
med eit handtrykk,
skjelvande står eg framfor den blanke flata
medan blikket stadig glir vekk --

den andre verda er utanfor
mine fysiske evner,
eg kan aldri bli noko anna
enn eit taust vitne

til dette uknuselege

 

Ein heim

du bygde eit hus
med orda dine

spikra opp lydbilete på veggane
fargerike tepper på golva

så opna du døra, slo opp vindauga
ropte eit vårrop med utstrekte armar;

her kan du gå inn, sa du
og finne deg ein heim -