Eit pusterom er gleda

1

som små øyer er gleda,

små flak av lukke

spreidd i geografien

foredla gjennom dagar

av auge i striregn

og trugande vindar frå ope hav

som små øyer er gleda

somme tider kan du stige i land

og puste ut føre neste seilas

2

det nye livet

kor eg lengtar etter det nye livet –

at såra skal gro

at graset skal gro

at lukka skal gro

at lyset skal strøyme over alle murar

og alle blomar skal sprette

og kjærleiken skal lande

som ein sommarfugl

på handa mi

3

nærare enn min eigen pust

mitt eige hjarte, min eigen lengt

er blikket ditt, smilet ditt

det har brent seg fast

blitt ein del av meg

som aldri kan rivne

det har blitt kleda eg går med

lufta eg pustar

identiteten eg viser til verda

og smiler du også i dag

vil murane falle, endå ein gong

så vegen frå mitt hjarte til ditt ligg open

(Måndagstema, Fototriss, NF catching light)

Ring (The fright of a peace lover)

 

 

(Haiku horizons prompt "ring")

Det ukjente

Bilde i skråstilt sol

no skal eg teikne eit vakkert bilde

til deg, av ein gut

vi alle kjenner,

han som aldri klarar sitje stille

som alltid svarer frekt

når han er irritert

og vert irritert

kvar gong du snakkar til han

og alltid set beina der han ikkje skal,

alltid motsett av det du seier

og får oss til å tenkje

korleis skal det gå –

han såg ikkje meg

men eg såg han i dag

i ein lang korridor av glas

og stålkonstruksjonar,

der ei skråstilt sol laga mønster,

ruter i alle slags storleikar

fylte golvet

og guten, endå med lågstilt bukse

og hettegenser

hoppa paradis

frå rute til rute,

hink, hink, hopp

hopp, hopp, hink

hink, hink

og så tilbake til den vanlege

litt trassige stilen

og eg tenkte,

der inne bur det eit barn

ein gut som vil leike

eit menneske som søker

sin plass

i ei verd som kan vere for stor

og eg, pedagogen, smilte

tenkte: det skal nok gå bra –

Tapte fordomar

alle mine tapte fordomar

vandrande som skjelvande gjenferd

i mine for lengst slitte klede,

smiler sine usynlege smil

frå ei tid som aldri kjem att

mine tapte fordomar

alle dei tankar eg har tenkt,

som no heng som slitte filler

i ruinane av ein by

som er sletta frå kartet

kor gjerne eg skulle gått tilbake

sett byen då den var ny,

gått i nyvaska klede

på asfalt som endå var varm;

då skulle eg knust alt saman

hive kleda på bålet og pløygd opp asfalten

med friske tankar, i håp og glede

men mine tapte fordomar

er utanfor rekkevidde,

eg må leve med gjenferda

mine skranglande skjelett i skapet

og aldri vil dei tape seg meir enn no –

eg forsonar meg, forsonar meg

det er ingen annan veg å gå

alle mine tapte fordomar

får vere tapte, utanfor rekkjevidde

eg snur ryggen til

let dei labbe etter meg langs vegen,

medan eg prøver så godt eg kan

å vere ein annan, skilje meg ut

frå den eg ein gong var

Siste åsen