Verditing

Han brukte all si tid

på huset og bilen og båten

og hytta

Utvida, fornya, forbetra

Høgare standard, meir komfort

Og bankkontoen – den skulle vekse

Renter og aksjar

Den høge pensjonen

- Det skulle bli mykje, ja, mykje meir

Ei natt i oktober, ei natt utan vind,

utan regn, under klare stjerner

og blikkstille vatn

Sovnar han inn – utan dramatikk

Huset vert selt, og bilen og båten

og hytta

Pengane, også dei på konto,

vert gitt bort, til Røde kors

Det einaste barna beheld,

er eit foto frå fjellturen i 1974

- den gongen han heldt rundt dei

med trygge armar

Og smilte til kamera –

Parkering

Her vil eg parkere

Tankane mine

Kjenslene mine

Engstingar, tvil

Alt som legg seg som eit støvlag over sjela

Mattar overflata

Gjer verda uttydeleg, sløra

Og meg sjølv – gjennomsiktig og flat

Her vil eg parkere

Meg sjølv

Setje meg på ein benk

Sjå på fuglane, sjå på bilane, bussane

Sjå alt, utan filter

Trekke inn verda, trekke inn livet

Puste ut alt det svarte,

sotet etter brente bruer, brente håp

Parkere alt

Kjenne sekunda tikke mot huda

Kjenne at verda snurrar gjennom æva

Parkere meg sjølv, som ei levande brikke

midt i skaparverket

(Mitt bidrag til Tina's picstory: P)

Tyngda av glede

Eg ligg på magen i graset

Omgitt av løvetann, skinnande sol

Ser på den vesle jenta:

Ho spring att og fram

Trippar, dansar, set seg på huk

Plukkar ein sprikande bukett

Kjem attende

Smilande – rekkjer den fram

i to gule, klissete nevar

Tyngda av gleda --

-- kan eit hjarte bli knust av den?

Mirakel

Han gjorde vatn til vin
Og gjorde sjuke friske
og vekte opp døde, ja visst

Han gjekk på vatnet,
og stilla stormen, ja visst
Og tala så trea visna – i eitt nu

Det var store under, mirakel, ja visst
Og eg trur –

For eg ser det same, i dag, m-hm!
Dei store undera, mirakla
som faldar seg ut framfor auga;
Sår som gror, stormar som stilnar
(også i hjarta)
Og naturen vert vekt opp
frå dei døde
kvar einaste vår, ja visst!