Fabel XX/XY

Eg reiste til verdas ende – for å kjøpe

eit frø, eit dyrt og sjeldan frø

som kosta meg månadsløna;

Fly og hotell, pass, solkrem,

nye t-skjorter

og det dyre frøet, så sjeldan

at eg berre så vidt fekk kjøpe det

men det fekk eg

og no sit eg i sofaen og tenkjer

på i går, då eg sat på kne og planta

frøet, pakka på molda med omsorg,

vatna som var det mine eigne tårer

og mitt eige hjarte som låg i jorda

Venta på lyset og varmen og lysta

til å vekse

og eg tenkjer på i natt, draumen

om det store treet og den gode skuggen

det vil kaste over huset

og dei flotte blada og gleda

ved å klatre i dei sterke greinene

og kor flott det vil ta seg ut

i hagen min

og eg tenkjer på i dag tidleg,

då eg gjekk med lette steg ut i hagen

for å sjå, vente på den vesle spira

og gjekk med tunge steg inn att

etter å ha sett holet i bedet og det øydelagde frøet

som låg knust mot ei steinhelle

og eg tenkjer på dei to gutane

som ikkje lenger smiler så breitt

og hunden deira og

sinte og litt fattigare foreldre

og dei undrande auga og fortvila stemmene,

- “men det var då berre eit frø?”…