Dikt om eit våpen

Det tek tid å lage eit våpen

Energi, også

Og råstoff, utvunne med sveitte

og verkande musklar og maskiner

som spyttar ut kolos og tåke

Ingenting kan vere tilfeldig

når du skal lage eit våpen

Støypeformene må vere nøyaktige,

ikkje på millimeteren, men

på tidelsmillimeteren

skal det fungere perfekt

så difor er fabrikanten nøyaktig,

og kontrollerer våpenet nøye etterpå

- at det verkar som det skal

og gjer det det, vert det merka og lagra

på ein sikker plass

til dei som har sendt inn bestilling

kan hente

Og så vert våpenet teke i bruk,

lagt i hendene på ein ung mann

som får beskjed om å ta vare på det,

pusse og stelle det

bli kjent med det

til det til slutt vert som ein forlenga arm

på hans eigen kropp

Ein arm som når langt --

Soldaten vert – etter månadars slit –

plassert bakpå lastebilplanet

og køyrt ut i feltet

- Tretti alvorlege gutar – snart menn

med ei visse brennande bak auga;

ikkje alle kjem att --

Også i felt må våpenet stellast,

og pussast og oljast

Ideleg gnir dei twisten mot metallet,

og håpar dei kjem heim til jul

- eller ein gong…

Det er roleg. Lenge.

Venting. Skyting. Venting.

Venting…

Ein dag smell det – ein granat –

og våpenet, etter fire års stell,

vert sprengt i filler på under eitt sekund

og er ubrukeleg for all framtid

- og guten bak, tjue år,

vatna som ein blome av ei kjærleg mor

og ein håpefull far

og eit samfunn – som skulle

            gjere han til noko stort

… kanskje skulle det vore skrive eit dikt,

eller ein roman, om han også.