Nedanfrå

I mi tause verd

strekk eg meg etter orda

si kjelde, huset der orda vert til

Høgt over livet,

høgt over det stumme graset

eg trør

og dei ordlause gatene,

meter etter meter med asfalt

som ikkje seier meg noko,

vert orda fødde, dei store, dei små

dei skjøre som knuser som glas

om eg riv dei ned

Lengtande ser eg etter orda,

ventar på at dei skal komme til meg

på fjørlette vengjer og lande

ein stad eg kan nå dei

Sakte må eg nærme meg, nedanfrå,

audmjukt, som var dei ein fugl

klar til å lette, klar til å fly

ved den minste forskyving av luft

(Mitt bidrag til Tina's picstory: von unten)