Dagen slepp taket

det ligg eit stille vemod
kvilande over staden

fjorden blenkjer,
sola takkar av

ei ferje glir ut
over og vekk

og livet går vidare,
hjartet fortset å slå

i eit anna lys

Rett

under her
seier du
er det ein båt

under båten
seier du
er det ein fjord

utanfor fjorden
seier du
er det eit hav

vatn som breier seg
seier du
rundt ei romkule i fritt svev

-

alt eg ser
er desse rette mastene
men eg trur deg;
ein stad må dei vel vere festa

og at båten flyt på vatn
så langt strekk tanken seg,

men eit hav -
det finn eg vanskeleg å tru

- 

er du sikker på dette?

Guide

du viste meg verda
gjekk opp stien på såre bein

dette fjellet er eit haldepunkt
dette er fast grunn, sa du

så var du borte, vårregnet kom
og fjellet er alt eg har att

Weep

(Haiku horizons)

Himmellekam

eg er ein himmellekam
glir mi bane gjennom rommet

ei lov er ei lov, seier du
nektar å gje meg større fart

i dag gir eg skugge, i morgon du
og så ligg romviddene tomme tilbake

Puste byen

Ein smule sur

kanskje er det maktesløysa,

at ein gjerne ikkje vil

vere ein som ikkje kan seie

og vere akkurat der og den ein vil

eller ikkje vil

akkurat når og om

ein har lyst

kanskje passa det ikkje så godt

akkurat no

å gjere noko anna;

avslutte noko, begynne noko

eller vere vidare i dette

ein ikkje ynskjer

kanskje veit ein ikkje,

kanskje er det ikkje noko

i det heile –

ein berre

er

sur

kanskje går det

snart over

(B&W wednesday, Wednesday around the world) 

(Onsdagstema: Tørr - portrett av ei jente som er tørr bak øyra og veit kva ho vil! Og ikkje vil...)