Det som vart ein mur

det vanskelege er
at eg sit fast i noko eg ikkje kan plassere,
eit augeblikk eg ikkje kunne føresjå
den gongen me bygde denne muren -

det var gode dagar, det var så mykje lys
og me bygde saman
det var vårt - eit byggverk fylt av song
og me la ned uendeleg mykje kjærleik i dette
som slett ikkje skulle bli ein mur

som likevel enda, likevel
snudde til vinterkulde og mørke skuggar

eg støypte meg fast, innsida av hjartet krympa
og no ser eg ikkje lenger kor byggverket endar,
kva som forvandla dei lyse veggane til eit stengsel

-

kanskje kan eg rekke ut handa, vifte litt over kanten,
gje meg til kjenne,
senke dette stolte blikket
heve meg over einsemda og skalet eg pakkar meg inn i

kanskje kan eg innrømme      noko
la meg knuse
og vekse opp att av oska
som den eg ein gong var
i auga dine

Morgonen kjem

kunne eg berre vere
som eit bilde av meg sjølv
måndag morgon -

det er ikkje huda som anar frykta
eller auga som kjenner smerten
av å gå to meter bak seg sjølv
og vere eit stille vitne

for éin veg må eg gå
same kor lenge eg nøler
og morgonen kjem
same kor store skuggane veks seg

og lengten etter konsistens
stig med morgonsola
ein tidleg måndag morgon,
og lengten etter å passe inn
i meg sjølv
er konstant

Bøye seg

over alt ligg kjeldene til gleda
og ventar sine stille liv
på at noko skal hende -

at nokon skal bøye seg ned,
oppdage den vesle, raude blomen
så råflott og likeglad plassert
i denne stille delen av skogen
der ingen nokosinne går

her vil aldri noko auge fange lyset
og kjenne dei små strålane av glede
nå hjartet - frå akkurat denne blomen

slik står dei          millionar på millionar
av tause gleder og ventar
og kanskje er det du som slentrar forbi,
tek deg tid til å stoppe opp, bøye deg ned
kjenne lukta av fridom fylle organa -

kanskje er det du
som set gleda fri
og utan å vite det
gjer jorda til ein litt lettare stad å vere

Det verkelege

eg kjenner varmen frå pusten din
som ein mild vind
over huda

lastebilane glir gjennom landskapet
langt der nede, som maur
ved foten av fjellet

her oppe 
kor stein møter snø og skyer
er det ingen lydar

verda er ein stumfilm;
det einaste som er verkeleg
er pusten din mot kinnet mitt
og ekkoet av eit bankande hjarte
som slår tilbake
frå auga dine
som stjerneskot

I andre hender

kvar dag legg me liva våre
i andre sine hender

alt som kan skje
og aldri skjer
er ei gåve

frå alle som let oss sove i fred,
alle som let vere å dytte
når me møtes
alle som køyrer etter trafikkreglane
og som me kan sjå passere
utan problem

alle som let vere å spenne bein,
alle som smiler
og seier gode ord
og lyfter oss opp over skydekket

dei som er rundt oss
og lever liva sine i dei same draumane -
det er dei som har liva våre
i sine hender
og som regel
ligg det trygt akkurat der

Ordregn

Gjennom dette mørke