Dei andre

 

nokon som kjem

imot 

i mørket

med frontlykter mot hjartet ditt

som eit siste håp

anten det å miste alt og gå under

eller satse på ny

og det er ikkje noko val,

for hjartet kjem ikkje aleine

 

det bur så mange der inne

og alle må reddast, alle må

få vekse

kjenne varmen frå lys

som har anna å tilby

enn hylet frå fallande død 

Skuggedyr

skuggen av dyret

kviler

på veggen framfor meg,

dei kvasse klørne har laga djupe sår

i murveggen,

noko renn over steinane og ned

utover gata som ei elv ein bodskap

om det umedvitne møtet mellom meg

og denne skuggen og kor det vil ende

om eg ryggar sakte vekk som ein tango

for skuggen min og meg

skuggen er blind

med auga fastskrudde på måneoverflata;

kan du sjå oss

er me borte

 

Byggjesteinar

dei små tinga du ikkje ser

dei som berre er der

og byggjer livet ditt, bit for bit

som den irriterande vekkarklokka

du først saknar

når den ikkje ringer

klikket frå knappen på kaffitraktaren

lyden av vatn som renn i vasken

det vesle knirket nederst i trappa

låsen på ytterdøra, som alltid treng ein ekstra dytt

det vesle nikket frå bussjåføren

dråpane som renn nedover sidevindauga

lyden av joggesko mot grusen på nyberre vegar

alt som berre er der

og er livet ditt

Verd møter verd

auge i auge

pust mot pust

hud over hud

to univers

på lukkeleg kollisjonskurs

Noko nytt

prøve noko nytt, kanskje

vere glad

for regnet og vinden

prøve det slitte blikket

i møte med det skumle;

vere glad

i lynet og stormen

omfamne steinras og flodbølgjer

gå på nye stiar, kanskje

smile lukkeleg

mot opne sår

og la vere å plastre skrammer

og stikk

prøve dette nye i det gamle,

måle alt opp mot hjartet

og våge vere lukkeleg

trass alt

Streve under sola

fjella gir att

ekko frå ekko

ingen kjenner grensene

der skogen startar

skogen sluttar

og alt anna tar til

det er vanskeleg å byggje

murar

for alltid hamnar dei feil

murar der

ingen murar

skulle vere

og så må alt rivast

og byggjast opp att

ny sveitte på gamal sveitte

nytt blod over gamalt blod

nye bein

nye stemmer

der dei gamle stemmene var før

sola står opp og går ned

to millionar gongar til

utan å bry seg

Noko å døy for

eg som har så mykje

å leve for,

dette som dyttar blodet rundt

og gir meining til det auga ser;

eg har noko å døy for,

eit nybrottsland bortanfor alt

og dette landet

lever og pulserer under huda

 

difor har menneska eg møter verdi

difor vil eg kjempe mot uretten

difor vil eg møte morgonlyset med gledesrop

difor vil eg bøye meg når det trengs

og stå støtt så sant eg kan

og gå endå ei mil

om eg må

 

for det som er verdt å døy for

er også verdt å leve for

og det verdifulle livet

har ei retning som gir ro 

til å fokusere