Der menneska bur

bak lysa bur det menneske

konturar mot natta

kviskrar: kom inn

når du bankar på

for bak smila bur det hjarte

og i auga bur musikken

dansen vi dansar er gleda

i det å vere meir enn ein

Dei tomme hendene

eg såg hendene dine

skjelvande,

kor dei femna verda

som fram til i dag

hadde vore di

begge hendene dine

gråtande, grå

som to stille dører

inn til ei verd

eg ikkje kan sjå

og auga –

auga dine

to mørklagte stjerner

av redsle

ei knusande bølgje

mot hjarteveggane mine;

atlantis

er tapt

for evig

#gift

Eg såg eit bilde i dag, i ei nettavis, eit bilde som har brent seg fast til sjela mi. Ein far og to barn. I ein bil. I Syria. Faren held dei to små tvillingjentene i armane sine. Ei lita jente i kvar arm. Dei ligg der så fredfulle, med auga att. Faren har auga opne, og sorga eg kan lese i auga brenn seg fast som smeltande jern mot huda. Han har overlevd, han var ein av dei som kom seg levande ut av dei samanraste restane av ein by. 

Natta før hadde bombefly sluppe kjemiske bomber over byen deira, og lidingane rundt var enorme. Men denne mannen hadde overlevd. Det hadde ikkje dei to små døtrene hans. Eg trur ikkje mannen kjende noko glede over å vere blant dei levande. Ikkje no lenger.

Bildet var frå april 2017, og bildet viste vanlege kvardagsmenneske. Vanlege menneske av kjøt, blod og draumar. Som deg og meg. 

Det kunne vore deg og meg. 

Lekkasje

eg prøvde så godt eg kunne

å halde tett,

plugge og lime og tette

alle moglege smutthol,

sprekkar og utløp

likevel sildra tankane gjennom

draup som blodflekkar

på papiret

Viss eg var fuglen

i svev over huset du bur i

er eg berre ein prikk

mot den store blå himmelen

viss eg var fuglen

i dette luftige svevet

ville du vore prikken, langt der nede

og eg hadde heile verda

for mine føter