Som før

Når eg ser i gamle album

med gulna, falma bilete

av tider som ikkje lenger finst,

får eg ei kjensle av noko fjørlett

Noko som stryk meg forsiktig over huda

som ei stille kviskring i skogen

eller mumling frå ei kveldsbøn

under tunge vinterdyner

Noko grip fatt i meg, dreg meg til seg

og inn i seg, som eit dragsug etter vinden

eller som ei bølgje

som dyttar meg inn på ei ukjent strand

Eg ser på husa, fjøsa, kulturmarkene

og menneska

med alvorlege fjes, nesten sørgmodige

Born som står rake,

born som stirrar roleg mot kamera,

og det er rett før, sekundet før

dei trekk på smilebanda

og spring ut i leiken att

Og det er rett før dei alvorlege vaksne

med dei slitne fjesa

fortel ein vits – eller kanskje like etter,

og at dei har samla seg inn i siste liten

Rett før, og like etter

noko anna, noko som var kjekt

og som dei syntes om

men som aldri kunne komme med

på biletet

Eg reknar med det var slik då,

for det er slik no,

inst inne er menneska som før

og

dei som ser i mine album

om hundre år

vil aldri kunne fange inn essensen

av det som var

berre overflata av alle ting

Triste...

Du skriv så triste dikt!

sa ein av mine gode vener

til meg, her ein kveld

Vi prata om laust og fast,

og aller mest om laust

som vanleg

Du skriv så triste dikt,

og eg forstår ikkje

kvifor?

Du er då ein tøysekopp

og fjaseklovn og seier så mykje

hinsides all fornuft,

så kvifor speglar ikkje dikta

deg?

Fordi av og til, svara eg,

av og til er det godt å la maskene falle

og berre vere totalt ærleg

med korleis eg har det

og kva eg tenkjer på

og kva som rører seg i hjarta mitt

For visst er eg glad, og visst kan eg tulle

og visst likar eg vitsar og moro

og leik og spel

Men eg har fleire lag, min venn

I det eg seier det, ser eg ei tåre

i augekroken hans,

og det byrjar å strøyme ut ærlege ord

om sorg og frykt og lengsel

Så sat vi der, og var triste i lag

og delte litt av det som til vanleg er skjult

Kanskje det er ei (magisk?) evne eg har,

tenkte eg då,

å gjere folk triste…

Ikkje gråt

Barn, ikkje gråt,

denne kappa er flyktig

som eit lag støv:

Eit pust, det vil fly

og eg vil igjen vere fri!

No er eg kald,

alle molekyla er fastfrosne

og stivna, midt i dansen

Eg er eit stillbilete

av noko som ein gong var

Men barn, ikkje gråt,

for ved enden av denne vinteren

vil sola stige over fjella

og løfte av det kvite lakenet

Igjen vil varmen fylle atoma,

frå ytst til inst

og eg vil bli eit magasin

for den evige varmen

frå Han som knuste vinteren

og gav løftet om ein evig vår

Så barn, ikkje gråt,

men kvil her, i det kvite,

med håpet som hovudpute, for

eg kan allereie sjå

dei første strålane over fjella

Krympe

Orda du sa

gjorde meg

usynleg og liten;

eg krympa ut av stolen

under bordet

heilt ned i golvteppet;

ein ukjenneleg prikk i det store rommet,

der du no må bøye hovudet

for ikkje å kollidere

med taklampene