Eit grenseland

Vi nærmar oss påske. Eg ser ikkje vekk frå at det vil dukke opp ein del påskerelaterte dikt her i Mørkerommet den neste veka. Det er trass alt, for mange av oss, den viktigaste høgtida i året! Her kjem det første.

det var her eg sat

her

på grensa mellom hav og land

kor dei veldige vassmengdene

knuser seg sjølve mot steinar og berg

her

kor landet ein gong steig frå djupet

på grunn av eit ord

og mennesket har kjempa for sine liv,

ein kamp mellom naturkrefter og svolt

vind og død

og grensene mellom flaks og dugleik

ikkje lenger eksisterer

det var her eg sat

i takksemd

over alt det som har vore gjort

og alt det eg sjølv slepp å gjere

det var her eg sat

i starten av påska

og tenkte på grensekrysningar,

kor langt nokon er villig å gå

for andre

og kor mine eigne grenser

for offer

er trekte

det var her eg sat

her

på grensa mellom død og liv

kor dei veldige ævearmane

knuser seg sjølve mot spyd og mot tre

her

kor landet ein gong steig frå djupet

på grunn av eit mord

og mennesket ikkje lenger må kjempe

for havet vart knust

ein gong for alle