Omveg

Ho går så stille og rart,

som om nokon sit og lyttar,

klare til å kritisere, slå ned på

og fordømme den minste lyd

- auga avslører ei frykt

vi ikkje forstår

og vi veit: Det er ikkje hit ho skal

eigentleg

skulle ho hit likevel?

Vi løfter skuldrene, kikkar på kvarandre,

men ingen seier noko, ingen gjer noko –

Vi let henne gå, fortset med vårt

som om det heile var ein draum,

men vi kan sjå fotspora i molda, dei går ikkje vekk,

same kor mykje vi prøver å lukke auga og snu oss vekk

Og bildet av dei redde auga,

har brent seg fast på netthinna –

dette må vi leve med

om vi vil eller ikkje

#å sjå

I skulen dukkar det frå tid til annan opp einsame sjeler, elever som nærast unnskylder sin eigen eksistens, og som ikkje heilt får innpass hos dei andre. Som lærarar prøver vi alt vi kan å hjelpe, både å bygge opp sjølvtillit og leggje til rette for inkluderande aktivitetar. Likevel lukkast vi ikkje alltid, og av og til har eg lyst å rope til medelevane: Men kan de ikkje sjå? Nokre av mine svartaste minner, og dårlegaste samvit, er knytta til menneske eg sjølv ikkje har sett...

 

Opp/ned

 

Nokre gongar er det lettare å sjå

verda slik ho eigentleg er;

Når alt vert snudd på hovudet,

livet tek ein sving du ikkje rekna med,

og du vandrar rundt

som eit levande spørsmålsteikn –

for ingenting av det du ser

er slik det var og slik du veit

det skulle vere

Frå ein opp/ned-posisjon

ser alle ting heilt annleis ut –

Klarar du komme deg tilbake på føtene,

som kattepotar mot hard sement,

vil blikket på verda vere endra

for alltid

(Mitt bidrag til måndagstema "opp/ned" hos Alt som er vakkert)

Lukka som ikkje er vår

Tik tok

Tik tok

Eg diktar mi verd

- Kven veit koss den eigentleg er?

Med bilar som flyr – det passar meg best

Og maten min lagar seg sjølv

- Tenk så fint – ja, det vil eg ha!

Slik kan eg fabulere, lulle meg inn

i draumar og spindel

frå tankar som vandrar av garde,

Tek seg kroppar, tek form, let seg forme

av støvet til noko som finst

I alle fall inni mitt hovud

Der urverdsklokkene tikkar – tik tok

Mot natta, der ute,

Her inne er alle lys på…

Eg ser ikkje mørket som kapslar meg inn,

Mumifiserer alt rundt mitt indre

Tik tok – mitt hjarte vil aldri gje slepp

Før siste lyset vert slukt –

La oss sveve

La oss sveve høgt, høgt

Mot den blåblå himmelen

Høgt der oppe

Over molda, over døden

I tynnare, tynnare luft

Som reinsar, tørkar tårene

Stryk vekk restar av moldflekkar,

Rust, rusk og rask som har festa seg fast

I vår tanke, vårt håp, vår tru og vår glede

Som hinder for fridom, ja, fridom frå redsla

For livet

La oss sveve og gløyme det alt

For ei stund –

Kanskje finst det ein fridom å finne

Kanskje finst det ein stad vi finn fred