Øydemark

ørken, ja, ørken

bak sløret

ventar ei øydemark

ein veg du skal gå

til endes

utan vatn, utan lys

utan klede, utan håp

heilt til du rundar siste svingen

må du gå me nedbøygd nakke

slepe beina etter deg

legge bak deg eit spor av blod

og tårer

eit far dei kan sjå, men utan trøyst

heilt fram

gjennom ørken og sand

mellom lysglimt frå framande kystar

under ein uendeleg stjernehimmel

og den totale stilla

som sluker alle dine tankar

knuser dei til støv –

heilt gjennom

må du gå, til huda er borte

og hjartet ligg nake og ope,

du må lyfte deg fram

med nedslegne auge

og falle på blodige kne

din siste pust skal du bruke

på orda du må seie

før du dør

før du sig til jorda

som sluker din kropp

-

men hjartet skal endrast,

frå det skal det spire

langt under molda

ein kime mot lyset

ein tynn og spinkel renning,

planta ved ei elv

under ei sol

planta i dei friske vindane

og treet skal vekse

strekke seg mot himmelen

og dette nye

skal no vere deg -