Til S [2]

Frå vindauget mitt,

i tredje etasje på sjukehuset,

kan eg høyre duren frå den levande byen

der ute

Nokre hustak kan skimtast,

og eg veit: Der lever menneske

sine vanlege (og uvanlege) liv

Dei går på arbeid,

handlar i butikken, les i ei avis, kyssar

ein varm munn,

spring om kapp gjennom parken,

traktar kaffi i eit einsamt kjøken, luftar

hunden,

set ei sprøyte, vekkgøymt under ei bru,

kjøper ein bil, sel eit hus, flyttar,

kjem, lever, pustar,

let dagane sive gjennom seg som sand

i eit timeglas

Eg står og lyttar til pusten

til eit sovande barn

Heile mi verd er blitt endra,

og ikkje ei sjel der ute veit det, eller

i det heile veit at eg er i deira by

Slik er det vi menneske lever

Side ved side

Parallelt

og likevel skilt med nesten vasstette skott

Av og til møtest vi --

Av og til blir vi kjent med menneske som

endrar oss, snur alt på hovudet,

tek oss med inn i sin eigen hjarterytme

og let oss leve så nær så nær

I dag har eg møtt eit slikt menneske,

eit som er avhengig av meg

og som hjarta mitt er avhengig av

Eg høyrer larmen frå byen, og er glad;

Eg møter ikkje alle,

men eg har møtt deg --