kva veit du eigentleg
om meg, seier desse orda
som ikkje passar saman
med det indre puslespelet
eg har leita i desse brikkene i snart førti år
og lagt på plass eit indre landskap
del for del
gjennom time på time med grubling og slit
det er ikkje gjort på ein liten time
å kartleggje landskapet -
kva veit vel du
om alle bitane eg har måtte endre på
og kor mange gongar eg har forandra på motivet
for at ting skal henge saman?
kva veit vel du
om alle tårene eg har brukt som lim
og som no ligg som betongballast
langs kjølen
kva veit vel du
om frykta som stadig trampar
med altfor store sko gjennom hjartet
og riv ned dei sirlege stillasa
ja, kva veit vel du -
og kva veit vel eg om dine kampar, dine brikker
din veg fram til hit -
denne songen er den første
dette håpet er det største -
---
som eit nyfrose tre
eg bøyer meg ned
tek imot kvart mumlande ord
kjenner sorga kvile på snødekt jord;
at eg levde, at eg pusta at eg for
utan å setje eit einaste spor
at eg song at eg drøymde at eg var
som ein stridig knute hos han som bar
så var det noko som løyste seg opp
ein tinande stråle av sol mot ein kropp
som ikkje lenger levde, var til
for songen i hjartet var dørgande still
og varmen tok tak, og orda var linne
noko byrja å vekse, å spire der inne
i hjartedjupna du planta eit frø:
eg skal atter få leve, du valde å dø
for oss frostige, stridige sjølvgode tre
steig du like inn i dødsriket ned
stod opp att i velde, som den klaraste stjerne
tinte frosten og skamma som gleda fekk fjerne
og planta på ny denne songen, den første
eg syng den for Deg, du som lindra all tørste!
sjølv om kveldslyset er borte
og natta sig utover fjorden
heng skuggane endå att
i dei mørke krokane
der me ikkje går
bak alle vindauge
pustar det hjarte,
bankande mot stilla
som om denne dagen vert annleis
enn alle andre
bak alle dørene
ventar hender på klarsignal
eit ord, eit glimt
av kjærleg nåde
kanskje fottrinn mot brusteinen
varslar om eit nytt lys
over horisonten;
ein ny sjanse
til å sprenge fasadane
og stige ut
som nye menneske
