Fasettar av liv

 

Jordas blod

kva er det bankande blodet
som held jorda oppe,
den usynlege væska
som strøymer ustoppeleg
og ber med seg fortid
og framtid i sine hender

er det vatnet i sin evige straum,
gjennom luftlag og jordlag
væter, gir liv

er det oksygenet i sin runddans
frå luft til kropp til luft
nører opp elden i kvar celle

er det tjuktflytande olje
lagra energi i stein i jord i vatn
pressa til si ustadige form under tida

eller er det djupare ned, lenger inn
i jorddjupets mystiske mørker
der lavaen seigliva flyt
som eit glødande hav

nei, jordas blod 
er barna sine draumar –
draumane og håpet,
det som lyfter tankane opp frå det grå
ut av molekylrørslene – ut over
naturlover og alle grenser

tek du frå barna
draumane og håpet
vil jorda dø ein sakte død

Haustvers

dei rolege haustdagane

på veg opp eit raudnande fjell

gjennom ein skog

langs gjengrodde skogsvegar

til eit tjern med vassliljer i

dagane svingar seg

som rolege havvindar

oppover bjørkestammene

nedover bekkefaret

over ei eng med brune strå

stryk ei mjuk hand over huda

legg sitt kjølande kinn mot ditt

kviskrar sitt ømme farvel

til sommaren som var

Ikkje A4

vi er begge gjestar i verda

kongen og eg

med bankande hjarte

draumar og håp

utolmod i møte med flokar

likevel er det vel ein skilnad

på oss som køyrer A4

og dei som ikkje

oss som aldri tippar i lotto,

fordi vi er nøgde med kvardagsstrevet

og dei

som kvar dag må sjå seg sjølv spegla

i kamera og tabloidaviser –

inst inne er vi jamvel like

kongen og eg;

vi er begge gjestar i verda