På veggen

Eg har ein dansande plakat
på veggen
                  høgt der oppe
                                          på veggen min
                                                                   dansande
                                                   gjennom
                                     mørke
                        netter
              lyse
dagar
           Dansar, dansar
                                     vert aldri trøytt
                                                               aldri sliten
                                                                                  Berre svingar
                                                                                                            seg
                                                                                          rundt og
                                                              rundt og rundt
                                              og rundt
                         ein gong til
                                                Eg
                                                      svimlar
                                                                     og
                                                  snur meg
                                        vekk
                            Nektar
                 å sjå
nektar
              å vere
                            eit vitne 

Kven kan halde ut slik ei glede?

Fabel XX/XY

Eg reiste til verdas ende – for å kjøpe

eit frø, eit dyrt og sjeldan frø

som kosta meg månadsløna;

Fly og hotell, pass, solkrem,

nye t-skjorter

og det dyre frøet, så sjeldan

at eg berre så vidt fekk kjøpe det

men det fekk eg

og no sit eg i sofaen og tenkjer

på i går, då eg sat på kne og planta

frøet, pakka på molda med omsorg,

vatna som var det mine eigne tårer

og mitt eige hjarte som låg i jorda

Venta på lyset og varmen og lysta

til å vekse

og eg tenkjer på i natt, draumen

om det store treet og den gode skuggen

det vil kaste over huset

og dei flotte blada og gleda

ved å klatre i dei sterke greinene

og kor flott det vil ta seg ut

i hagen min

og eg tenkjer på i dag tidleg,

då eg gjekk med lette steg ut i hagen

for å sjå, vente på den vesle spira

og gjekk med tunge steg inn att

etter å ha sett holet i bedet og det øydelagde frøet

som låg knust mot ei steinhelle

og eg tenkjer på dei to gutane

som ikkje lenger smiler så breitt

og hunden deira og

sinte og litt fattigare foreldre

og dei undrande auga og fortvila stemmene,

- “men det var då berre eit frø?”…

Liksom ironi

Dette biletet tok eg til ei skuleoppgåve

for over ti år sidan,

eg trur det var i 2002,

og oppgåva var: “Eit bilete frå nærmiljøet ditt”

og eg gjekk ut, knipsa, leverte inn,

og det var det

og det verkeleg ironiske i det heile

er at skogen eg tok biletet i

ikkje lenger eksisterer

Der står det i dag eit kjøpesenter

og skulen eg gjekk på finst heller ikkje

Lagt ned på grunn av innstrammingar

og nedskjeringar og manglande

politisk vilje til å finansiere slike pengesluk

Eg brukar heller ikkje fotoapparatet

lenger, det ligg i ei skuffe og støvar ned,

medan meir moderne og fancy

digitalkamera har teke over jobben

Det einaste som er att av det heile,

viss vi då ser bort frå meg sjølv,

som vel er same person

om enn noko vaksnare

og annleis enn den gongen,

er dette biletet

og det er temmeleg ironisk

med tanke på kor flyktig eit

fotografi er

og kor lite påliteleg innhaldet er

og kor lett det er

å øydeleggje, rive i to og gløyme

Likevel

Somme tider er eit bilete alt som er att

Tankar under tre

Det er rart å sjå

korleis greinene strekk seg oppover og

utover i tome lufta

strekk seg mot noko berre treet kan sjå

Noko å strekkje seg etter,

tenkjer eg,

må vere bra, tryggande kanskje

Noko å lengte mot, lengte etter

lengte til

eller kanskje lengtar det frå noko

Lengtar etter å reise seg frå bakken,

riste molda av røtene og vere fri

Kunne vere sin eigen herre (eller eige tre)

og forlate alt, alle plikter og sorger

Alle blad ein har mista

og knekte kvistar

som raslar og rotnar på bakken

og stadig minner om det som var –

Eller kanskje strekk det seg,

berre for å strekke seg

Tøye slitne, støle fibrar…

Det er ikkje godt å seie

Noko

Einaste eg veit, er at det faktisk strekk seg,

lagar skugge eg kan sitje i

at det i alle fall er fint

for meg