Ut av ei boble

det kunne ikkje vare
kviskrar me
med hovuda tett saman,
ei rynke av bekymring
fyller heile horisonten
og ingen slepp unna lyden
frå knuste illusjonar som fell i bakken

for dette barnet
som var fødd med blyant og papir
i dei små hendene
og ei lupe for auga,
barnet som stirra storauga på alle vedunder;
frå mygg til hundar
og svære heisekranar 
og formulerte 
           dei vakraste spørsmål --

kom i dag trampande inn
med attsmelta auge
og eit fullada gevær
i nevane

slo av sikringa
og skaut eit stort utropsteikn
i stoveveggen,
akkurat stort nok
for hjarta våre å søkke fleire nivå 

Kørling

der vegen over fjellet
ikkje lenger er
ein sti
men
motorveg
på flatvalsa asfalt
og beina
ligg stødige
mot pedalar i ein bil

alt som kunne vere
vanskeleg
er sletta ut
av nokon som 
sveitta tida 
over åsane
og la hjartet sitt att
i kvart spadestikk

så kan ein surfe 
på dei gode bølgjene
og lande mot ei finsanda strand -

--

når stormen set inn
er ein hjelpelaus

Kva står att

all informasjon
i kjemiske bindingar
knutar på ein tråd
ingen kjærleik

kjenner grensene for det fysiske
ei formelliste med tal
er ikkje det auga ser
i forelskingsrusen

om alt vert slipt ned
til like innanfor skala

kva står att
om me mistar alt
og held fast
på det som tel?

Restvarme

det er alltid det motsette
eg ventar på
det andre
som aldri skjer

ventar medan dagslyset nærmar seg
midtsommarnatta
og skuggane frys til is
i draumen om den andre sida

syng den triste melodien 
for meg sjølv
sit der du ein gong sat
og kan endå kjenne varmen 

mot ei hud som hugsar
betre enn auga
ventar på ei opning i terrenget;
at alle forvilla draumar skal komme heim

 

Nabo

du, min nabo
i etasjen over under
og på sida
som eg aldri møter
aldri veit
kven er
for du har ikkje namn,
du er eit nummer
ei postkasse
ei dør
eg går forbi
på veg opp eller ned
eller ein lyd
eg høyrer
når eg tek av headsetet
om kvelden
for å finne meg mat
i pausen
eit glimt av hår
i det døra i oppgangen
glir att
og eg trippar frå trinn
til trinn
du nabo
som kanskje kunne vore
min beste venn
du

Utruleg

det er så grenselaust utruleg
kor uendeleg mykje
eg har plass til 
å ikkje ha
i denne kommoden

Dobbelt så lenge

dette er berre halvparten
av det verkelege
det doble
av det eg veit

det som er mitt
er den siste biten
det som er ditt
er alt

likevel kan det delast
og alt vert att
som sitt eige

lukkeleg er den som ser
allting nære
lukkeleg er den som er
og får vere

ein løyndomshaldar
til ditt hjarte