Menneske og konstruksjon

refleksjonar av det storslegne,

det vi menneske kan

bygge saman – bygge opp

til noko endå større

så går vi der

med våre puslete føter

og tankar – streifar

innom

i utkanten av

dei store mysteria; dei verkeleg store

at hjartet bankar seg fram

gjennom tida

stødig og trufast

at føtene kan flyttast mot eit mål

berre ved ein tanke

at lydane vi formar i lufta mellom oss

vert ståande som bruer

mellom mitt hjarte og ditt

- at vi forstår kvarandre –

Fasettar av liv

 

Jordas blod

kva er det bankande blodet
som held jorda oppe,
den usynlege væska
som strøymer ustoppeleg
og ber med seg fortid
og framtid i sine hender

er det vatnet i sin evige straum,
gjennom luftlag og jordlag
væter, gir liv

er det oksygenet i sin runddans
frå luft til kropp til luft
nører opp elden i kvar celle

er det tjuktflytande olje
lagra energi i stein i jord i vatn
pressa til si ustadige form under tida

eller er det djupare ned, lenger inn
i jorddjupets mystiske mørker
der lavaen seigliva flyt
som eit glødande hav

nei, jordas blod 
er barna sine draumar –
draumane og håpet,
det som lyfter tankane opp frå det grå
ut av molekylrørslene – ut over
naturlover og alle grenser

tek du frå barna
draumane og håpet
vil jorda dø ein sakte død

Haustvers

dei rolege haustdagane

på veg opp eit raudnande fjell

gjennom ein skog

langs gjengrodde skogsvegar

til eit tjern med vassliljer i

dagane svingar seg

som rolege havvindar

oppover bjørkestammene

nedover bekkefaret

over ei eng med brune strå

stryk ei mjuk hand over huda

legg sitt kjølande kinn mot ditt

kviskrar sitt ømme farvel

til sommaren som var