Vindauge

desse orda er mine

vindauge

mot ei verd – verda

i stadig rørsle;

dei er stadig i endring, desse orda

mine vindauge

mot andre menneske – menneska

på godt og vondt

i ei blanding eg aldri får taket på –

difor pussar eg på desse

orda mine vindauge

mot ei større forståing – forståinga

som alltid glepp i siste sekund

Mørket eg fryktar

eg fryktar ikkje natta

tause og kalde, blinkande

stjerner i ævelege avstandar

i det tomme universet,

eg fryktar ikkje tåka

det rå regnet

som omfamnar og skjuler

alt som lever og pulserar

gjennom desse blinde timane

eg fryktar mørket

i menneskehjarta,

det som tåkelegg mjuke ord

og vatnar frø av hat og mismot

sådd gjennom timar og dagar

under eit forsura regn av ord,

skapt i det same mørket

det er ein himmelvid forskjell

på dette indre mørket

og det ytre mørket

som vik for ei stigande morgonsol

I trygge hender

den som kunne dansa

seg veg

inn i stjernene

til ein melodi

frå eldgamle

røter og mold og vatn,

alt som gir næring

til musikken

i kvar fiber, kvar celle

og let deg strekke deg utover

mot æva –

for så å falle i trygge hender

som tek deg imot,

let deg sveve gjennom rommet

på denne bølgja

av tid

like inn dit

alt har sitt opphav

og du finn deg sjølv

knelande, boblande glad

for ei trone

og dei milde auga

ynskjer deg velkommen heim

Tause bølgjer

ein far

eit blødande hjarte

ei verd som aldri kan bli heil att

der ute i bølgjene

ventar svara

som ikkje vil koma

og lengten

som aldri vert sløkt

å, du far, du ven

du min bror av støv og draumar,

eg ser dei store visarane

tikkar endå eit hakk mot æva

for ingen kan sløkke brannen

som dreg deg mot djupet,

gravlegg hjartet ditt lenge før tida

og tida kan ikkje anna enn dekkje over –

----

Nokre nyhende treff hardare enn andre. Denne saka frå USA i dag: Barn tatt av alligator, traff meg som eit spark i magen. Kan ein far oppleve noko verre? Eg tenkjer på mine eigne barn, og kjenner hjartet mitt blø for denne familien.