Change of direction

we crossed

the paths

to the hearts

of each other;

I saw your face

in the window,

glancing wide eyed

at the passing stream

like a photo

from my past

come to life

in future lights –

and I crossed

the street,

strolling right into

a lifelong kiss



(A week for writing, prompt 82)

Oppover

1

vende blikket bort

frå det rotnande lauvet,

nedtrakka restar

etter liv som kom og var

og reiste att

vende blikket oppover

dit lauvet ein gong var

sommaren blafrande i vinden,

vende det mot håpet og vente

på nytt liv

2

symboltyngda mot bakken,

det lette svevet i høgda

eit merke langs grensa

mellom mitt og ditt

eit stengsel

eller eit velkommenskilt –

i mitt flagg står korset

som eit nåderop mot verda:

her er livd, her er vern

her er opa dør – for deg

som har tungt å bere

3

krafta går viljelaust i metallet

dytta av garde av krefter

langt bortanfor rekkevidda

til det einskilde elektronet

framover, framover,

det er som eit syngande rop

der straum dyttar straum

i ei endelaus rekke

men det er ikkje tilfeldige straumar,

det er ein start og ein stopp

og alt mellom –

skjer i bestemte mønster

styrt av dette store, bortanfor

eitkvart omgrep, ei kvar forklaring;

så er det då altså ei meining

om enn skjult, om enn umogleg å forstå –



(Fototriss)

Der er eit mørke

1
der er eit mørke
i våre hjarte

den type natt
som brenn sjela til grunnen

og øydelegg reisverket
i vårt menneskelege eg

2
der er eit mørke
i våre auge

ein kneisande mur
som veks på vonde ord

og stengjer oss inne
i vårt eige villniss

3
der er eit mørke
på vår tunge

den type piggtråd
som riv djupare enn kjøtt og blod

og kuttar hovudet av alle blomar
som før stod her stille i vinden

4
der er eit mørke
i våre hender

ein type fengsel
som ikkje har vindauge eller dør

og grev ei vollgrav mellom menneske
som elles var meint til å elske

5 
der er eit mørke
i hjarte og auge og ord

berre kjærleik kan leie oss gjennom


(Weekend in b&w)

Grensekryssar

om eg ein gong måtte krysse ei av dei mange slettene her på kloden 
på flukt frå døden 
gjennom ukjent terreng
i stadig frykt for morgondagen
i stadig frykt for kva som no vil skje
med borna mine, med kona mi, med framtida mi -

om eg ein gong skulle vere ein framand i andre sitt land
med lengslar som strekk seg attende
til tryggare dagar
i min eigen heim
og ei kjensle av undergang - at noko er over
for alltid

ja, om det ein gong skulle vere meg du ser der så langt heimanfrå
av grunnar eg ikkje sjølv har skapt,
i flukt på tvers av alle mine draumar
med ei bøn om eit hus å kunne gå inn i
setje meg ned i 
sove i
leve i

berre vere i

så håpar eg du ser lenger enn til ansiktet mitt
hendene mine, kleda mine, trua mi
håpar du ser lenger inn
enn til auga mine (som faktisk er heilt lik dine)
og lenger inn enn orda mine
som du ikkje forstår

kanskje heilt inn til mitt bankande menneskehjarte,
inn dit sjela kryp saman
i søken etter eit verdig liv,
respekt for den skapningen eg er

så langt inn at du ser
eg er eit menneske
som deg

og at du aldri, aldri, aldri
spenner beina under meg



(kommentar til denne reportasjen: http://www.nrk.no/verden/tv-reporter-mistet-jobben-etter-a-ha-sparket-og-spent-bein-pa-flyktninger-1.12542634)

Livsgnist

Då forma Herren Gud mennesket av støv frå jorda og bles livspust i nasen på det, og mennesket vart ein levande skapning.  (1. Mos 2,7)

Mitt hjarte blør

Einkvan bankar