Grensekryssar

om eg ein gong måtte krysse ei av dei mange slettene her på kloden 
på flukt frå døden 
gjennom ukjent terreng
i stadig frykt for morgondagen
i stadig frykt for kva som no vil skje
med borna mine, med kona mi, med framtida mi -

om eg ein gong skulle vere ein framand i andre sitt land
med lengslar som strekk seg attende
til tryggare dagar
i min eigen heim
og ei kjensle av undergang - at noko er over
for alltid

ja, om det ein gong skulle vere meg du ser der så langt heimanfrå
av grunnar eg ikkje sjølv har skapt,
i flukt på tvers av alle mine draumar
med ei bøn om eit hus å kunne gå inn i
setje meg ned i 
sove i
leve i

berre vere i

så håpar eg du ser lenger enn til ansiktet mitt
hendene mine, kleda mine, trua mi
håpar du ser lenger inn
enn til auga mine (som faktisk er heilt lik dine)
og lenger inn enn orda mine
som du ikkje forstår

kanskje heilt inn til mitt bankande menneskehjarte,
inn dit sjela kryp saman
i søken etter eit verdig liv,
respekt for den skapningen eg er

så langt inn at du ser
eg er eit menneske
som deg

og at du aldri, aldri, aldri
spenner beina under meg



(kommentar til denne reportasjen: http://www.nrk.no/verden/tv-reporter-mistet-jobben-etter-a-ha-sparket-og-spent-bein-pa-flyktninger-1.12542634)

Korleis du ser

#Middelhavet

Eg ser nyhendebileta frå Middelhavet. Eg kjenner eg vert rysta - at hjartet vert tungt og hovudet tomt. Kva er det vi menneske gjer med kvarandre? Det er vanskeleg å komme med enkle løysingar på det som skjer, men eg veit ein ting: All medmenneskeleg åtferd startar med auga - at vi ser dei vi har rundt oss som menneske. At vi tilreknar dei same verdi som oss sjølve, som om vi såg dei i ein spegel. 

Korleis er det vi (Europa skoren over den same kammen) ser på dei som kjem i dårlege båtar på leit etter eit betre liv. Ser vi menneske - som oss sjølve - som har håp og draumar om framtida? Som har ein familie som elskar dei? Som har den same frykta for å bli gløymt, miste håpet, måtte gje frå seg sin fridom og sitt eigeverd?

Eller ser vi berre ein litt brysam statistikk?

Flekkar på eplet

vi er lurt inn i ein illusjon

alle som ein,

eit bedrag, ein svindel

utført av sorterarar

med pengar i blikket

dei som skruppellaust

legg sine blankpolerte

skinande eple i fruktdisken,

sprayar dei lett

og gliser oss velkomne i døra

for når eplehausten er her,

og vi kan hente dei verkelege varene…

har dei flekker og bulkar

dei er små og store

skinande og bleike;

heile spekteret er der

og epletreet er perfekt –

-

eg er sikker på

at nakne Adam

hadde sine føflekkar

og gule tenner

det var berre det;

who cares

og så flotte merker!

det er ei kjent sak

at prikkfritt

er det same som ingenting

og ingenting

er ikkje noko å trakte etter



#Sortering

Ok, sortering eller ikkje sortering av epler er ikkje ei sak eg eigentleg brenn for...  Menneske, derimot, dei brenn eg for. At alle skal få vere glade i den ein er.  At vi ikkje skal vere så innmari opptekne av jakta på det perfekte. At ingen skal sorterast bort -