Sjå opp

1

kor dei held til

desse tankane –

stadig er dei på vengene

ute i den store verda

eg finn dei fykande

over framande landskap

kom til kvile, litt

vere her, i augeblikket, ei stund

eg kan vere ein stille stad

for det viktige no –

2

eg såg bakkefestet

dei solide stengene

trygt planta på berggrunnen

- det må til, sa du, der oppe,

skal du flytte dei store tinga i livet

må festet stå trygt

eg såg betongelementa

dei tunge kolossane

mot ein skytung himmel

- slik må det vere, sa du,

skal du lyfte dei store tinga i livet

må ballasten vere på plass

eg såg kranførarblikket

høgt plassert i sitt tårn,

vende nedover, mot bakken

- det er det beste, sa du,

med høgd og luft i livet

men blikket vendt mot det handfaste, nære

3

så ser eg opp, let blikket kvile

mot det høge tårnet over byen,

festar auga på merket

mi fane og segl på reisa

dette symbolet, teiknet

som minner meg på – stadig

at over mine kvardagsgrå vegar

kvilar eit kjærleg auge, kviler ei leiande hand –

(Fototriss)

Vinterklede

det er ei drakt av lys,
stille samansmelta - ein symbiose
mellom sola og vatnet
- ikkje er det smerte
eller liding
men ei undring, eit tankeinnfall
svevar i periferien av det ein veit
og forstår

for denne drakta er kulde
klede av fastlåste dropar
og ikkje-eksisterande lys,
nærast eit fråvær
som skuggen av eit tre som har falt
ein tanke som endå ikkje er tenkt -

likevel, i desse skuggane
ser eg livet myldre fram
det er diamantar i eit skrin, utvalde
til sine formål
og elska for det dei er,
brukte til å krone eit verk
i eit rike der menneska er gjest

så kan eg stå her i undring,
kjenne den same ikkje-varmen
krype gjennom sko og jakke,
prøve å forme meg til ein del av heilskapen
som i ein gest;
eg er ein medskapning
og velkommen -

Det fell snø

det fell snø i einsemd
i den store skogen

blant stilleteiande tre
legg dei seg til ro

kviskrar sine fredelege songar
lært i fall mellom himmel og jord

dekkjer kvar sine millimeter
som eit nyvaska teppe -

dei som fall i einsemd
deler fellesskap i den kvite flokken

Stadfaste små

så lite som flyttar seg,
så korte avstandar –

dette elektronet
som dyttar og vert dytta
framover – vi skal same vegen –
går si ferd til endes,
sine millimeter av den store planen
og i andre enden gnistrar
lyspærer, panelomnar, kjøleskap –
store underfulle ting
det vesle elektronet aldri vil få sjå,
for snart går det fram
snart tilbake
og staden vi finn det att – om hundre år
er den same som sist…

for slik er det med dei små
her i verda,
så einsarta opphald på denne tidslinja
så korte avstandar i geografien
- knapt merkbart på nokon skala

ein kan seie
meiningslaust, tåpeleg bortkasta
tilvære i ei bakevje, poenglaust
og tomt –

men utan, ja minus
desse stadfaste små
ville lysa slokna
og verda blitt kald
og kven ville då ytra seg, påstå
at små rørsler er utan verdi –