Vinterklede

det er ei drakt av lys,
stille samansmelta - ein symbiose
mellom sola og vatnet
- ikkje er det smerte
eller liding
men ei undring, eit tankeinnfall
svevar i periferien av det ein veit
og forstår

for denne drakta er kulde
klede av fastlåste dropar
og ikkje-eksisterande lys,
nærast eit fråvær
som skuggen av eit tre som har falt
ein tanke som endå ikkje er tenkt -

likevel, i desse skuggane
ser eg livet myldre fram
det er diamantar i eit skrin, utvalde
til sine formål
og elska for det dei er,
brukte til å krone eit verk
i eit rike der menneska er gjest

så kan eg stå her i undring,
kjenne den same ikkje-varmen
krype gjennom sko og jakke,
prøve å forme meg til ein del av heilskapen
som i ein gest;
eg er ein medskapning
og velkommen -