Det bankar...

Det bankar på døra!

Er det våren eg skimtar der ute

bak gardinene

trippande på trappa

utålmodig, rastlaus?

Er det våren som kviskrar mot døra,

lukk opp… lukk opp…

med ei mosekledd stemme, nysmelta

klar mot vindauge utan frostroser?

Er det våren som er tilbake,

nyvaska, grønare enn nokon gong?

Eg kjenner den friske lukta sive inn

det halvopne vindauget;

opne, ja, skund deg, ver rask,

slepp gjesten vår inn i vårt hus!

Fjelltre

Du kan vise meg høge, staute tre

med mektig stammar, lauvrike greiner

Tre som lyser mot oss som eksempel:

flotte og trygge – til å stole på

Tre vi kan beundre, gå rundt

og stryke over borken – fordi

det store og mektig tiltalar oss…

Likevel. Eg går rett forbi.

Eg skal vidare, opp til fjellet,

der dei verkelege heltane står:

Dei forvridde og skakke,

ikkje så fine å sjå til,

men levande – så levande at det nesten gneistrar av dei

Dei skakke fjelltrea, dei som har levd,

ja, verkeleg levd

livet til fulle, og har fått sine merker av det

og blitt robuste, stødige;

Det skal meir enn ein storm til

å rokke ved ei fjellbjørk…

Solefall

Den milde kveldsvinden
har blest seg tom
Og natta sig innover
den stille byen

Sola glitrar i små bølgjer
som vert knuste mot stranda
Tankane vert viska vekk
og det hardaste hjarte
finn ro frå urolege tankar

Mørkret dekkjer alle synder
og lar dei vere gløymde

Berre konturen
av det som var øyer
minner ein om livet
og at ein framleis er menneske
At ein framleis er i live

Nye sjansar

Det er ingenting som å starte på ny,

kjenne graset byrje å spire

kjenne vatnet renne fritt

kjenne hjarta banka i brystet;

- No skjer det noko!

No, rundt meg, endrar alt seg

Ting vert sletta, ting vert viska ut,

alt vert tømt, raka flatt og glatta ut

Tilbake: Dei blanke arka, den nye starten

Såkorna som vert putta i nyvelta jord

Blomen som vert sådd i nye bed

Smilet som vert sendt

            heilt fritt for baktankar

Det er ingenting som å starte på ny,

rekke fram hendene, ta imot

den nye sjansen – som ein fugleunge

            Liten, svak, med alle sjansar opne

            og ei framtid… Ei framtid!

Så gale

Aldri så gale
at det ikkje kan bli verre,
mykje verre
så mykje verre
at du lengtar tilbake
til berre heilt vanleg gale