Solefall

Den milde kveldsvinden
har blest seg tom
Og natta sig innover
den stille byen

Sola glitrar i små bølgjer
som vert knuste mot stranda
Tankane vert viska vekk
og det hardaste hjarte
finn ro frå urolege tankar

Mørkret dekkjer alle synder
og lar dei vere gløymde

Berre konturen
av det som var øyer
minner ein om livet
og at ein framleis er menneske
At ein framleis er i live