Observatøren

Eg er ein observatør, ein som blar

i bøkene, lyttar til musikken

ser bileta flimre forbi på glasskjermen

i togvindauget;

Eit landskap av forvridde tre,

obskurt og fjernt, mørkare

enn dei mørkaste av draumar

Eg observerer, eg ser, eg er

ein reisande, på farta

gjennom dalar der orda står

staute som høgreist furu, stolte

og utakelege, eldgamle ord

Blikket mitt må vike

flytte seg til dei mjuke underskogane,

trea med opne armar

oppover, utover, mot meg

Vil omfamne meg, kviskre kjærlege ord

til vinterkroppen min

Men ferda går vidare –

Gjennom sletter, langs kystar

av obstruerte idear; aldri tilgjengeleg,

for djupet er for djupt

Kva er det då eg ser?

Kva er det som vaiar som sjøgras over marka?

Eg er ein observatør, reisande i ord

Ein boklesar, tretolkar, med fjeset klistra til ruta

(Posta på Tina's picstory: O)