Rainbow

Haiku heights

Skatten

Kjensla eg skildrar i dette diktet, er den same kjensla som gjer at eg syns Terje Vigen er eit av dei tristaste dikta som nokon gong er skrive - han får oppleve mitt verste mareritt. Det er også den same kjensla som den som klemmer hjartet mitt saman, pressar lufta ut av lungene og etterlet meg på ein grå og tom plass når eg høyrer om gateborn som må tigge for føda - aleine og utan kjærleik, foreldre som må sjå sine eigne barn svelte ihjel, unge jenter som vert tvungne til å selje kroppen sin, forsvarslause foster som vert drepne, born som ropar etter mat langs vegane på Filippinene, foreldre som må ta farvel med sine sjuke, døyande born, familiar som vert drivne på flukt frå eigne heimar, utan håp om å vende tilbake... Lista er lang, og kunne vore lenger. Og eg veit eg er heldig. Eg har nokon som ventar på meg, og nokon eg kan ta vare på, der regnbogen endar...

eg har ein skatt

nordafor fjorden, austafor havet,

der bølgjer vert knuste

mot utemt natur

og vatnet strekk sine armar

inn i landet, der,

mellom ruvande fjell

er ein firedelt skatt – som ventar

ein skatt som lokkar attende,

dreg lik ein magnet;

og eg kjem

for lengten er stor, og

eg veit –

det er nokon som ventar

der framme

der røter er festa og vikla i saman

- min lengt, mitt håp –

der er skatten eg vernar, der er skatten

eg ser, når eg søv, når eg vaknar

gjennom dagar med slit, gjennom dagar

med glede

er det tanken på skatten, min skatt

som stør mine steg

og vender mitt hjarte

tilbake

heim –

November

rett etter hausten

sitt fargesprakande fyrverkeri,

rett før tusen lys varmar natta

og den lune gleda fyller lufta –

skvisa mellom alle desse lysa

ligg saktmodige november

det er noko ukjent og grått,

noko anonymt

med heile november,

som ein litt unnseleg veslebror

litt unnskyldande mellom dei som merkar seg ut

ein taus og tenksam kar –

likevel,

trass tåke og regn

trass lauv som ikkje lenger er gult,

men ligg nedtrakka og brunt på bakken

og lufta som vert skarp og kjølig,

irriterte bilistar som skrapar rutene

medan dei prøvar halde hendene varme

og naboen som sparkar etter fastlåste

hjulmutrar i sinne –

trass alt dette,

og mogleg endå fleire ankepunkt,

ligg november der også som ein skatt –

endå er hausten her

og vinteren vinkar i det fjerne

endå glimtar sola til

og lyser opp mellom regnstrålane

endå kan varmen frå sommaren

merkast som ei tynn hinne mellom meg

og frostnettene –

november er beskjeden,

men vel verdt å bli kjent med

(Måndagstema)

Løfte

Det er sol
- det er dans i tynne klede
glede under Guds blåe himmel

Det er regn
- dråpar med liv,
vatn som væter karrig jord

Det er sol og regn
- eg løfter blikket, ser bogen
Eit løfte frå ein som er trufast - til døden

Det er regnbogedagar
Regnbogedraumar, regnbogeløfter
frå ein som veit vi treng det stabile

Det er dans under tunge skyer, dans i strålar gjennom regn
Det er sol
Det er regn
Det er minner - om eit løfte som aldri vert brote

Regnbogen

Ein skatt i enden

Og ein skatt i starten:

Eit dyrebart løfte

om alt det som ikkje vil skje

Regnbogen

Eit løfte om utsetjing

Eit løfte om endå meir tid

til å velje det rette

Sol og regn

Glede og sorg

Motpolane smeltar saman

og dannar eit lysspekter

som fargelegg dagane, åra

Alt det vi mista

vil aldri komme tilbake

Regnbogen lyser

lovar oss ei betre tid, ein gong