Så knips, då

berre tankane held oss fast

til denne veggen, denne tida

som har spikra opp alle oss

usikre, usynlege, kravsmå

menneske – i eit forsøk på å gli inn

glei vi vekk, forsvann

som dogg som aldri kom

eller som ein av alle solstrålane

som aldri treff noko

berre svirrar utover, stadig utover

i eit uendeleg univers

og veit

det er berre å knipse med fingrane

vakne, ynskje seg vekk

rive seg laus frå veggen

vi limte oss fast til den gongen

vi trudde det var så om å gjere

å vere noko – for andre

…

og veit – trass det

at så enkelt vil det aldri bli

for ting er ikkje som dei er,

dei er som vi ser dei for oss

og vi kan ikkje sjå oss for oss

nokon andre stadar enn her

…

det er så nær så nær

at nokon trykker på brytaren,

set lyset på veggen og løyser den opp

så nær – men det vil ikkje skje

vi må bryte oss laus sjølve

om og viss –


(NF Abstract)