fredag 18. desember 2015

Det falt eit tre i skogen



i mange lange vintrar
stod treet her og bøygde seg
for vindane og stormane
og lagra sine bilete
av regn og snø og sol

i mange lange vårar
spira håpet stille fram
til myriadane av fuglar her
på treets mange greiner
song ein song om livet sjølv

i mange lange somrar
strøymde sola over barken
i ein dans for varme dagar
fylt med spirande yrande liv
og bekymringslaus glede

i mange lange haustar
gjekk ei stille mumling gjennom skogen
om førebuing, fellesskap
og korleis alt skal vernast
gjennom kalde mørke tider

for i mange lange år
var det slik det var i skogen,
men så – ein dag – eit kort sekund
i motordur og skarpe hogg
falt treet, gleda, håpet

og slik er lærdomen i verda,
slik er kunnskapen vi har:
at alt du bygde opp og fram
kan falle ned, bli trampa på
og knust i eitt sekund


(Weekend in b&w)

tirsdag 15. desember 2015

Omforme verda



så er kanskje vinteren ventetid
eit pust mellom hauststorm
og vårens glade melodiar

men også i dette rommet finst gleda,
også her ventar gullet –
berre noko meir skjult




kle om plenen;
leggje vekk sommarplagga
og hente fram vinterfrakken –

sprade rundt
i sin eigen stille parade;
kven har vel vakrare klede enn dette?



skape på ny dette skapte
som levde sitt liv
under sommarsola

no er det stille,
dei storslagne songane har stilna
under kulda sin sølvprega ro




omskape lauvtunge greiner,
forme på ny alt
frå vindauget til dei isblå stjernene;

den grøne veggen er borte
tause treet står att og vinkar
i sine glade vibrasjonar 





det er eit tid for alt
også i vinternatta –

ei tid for frost
og ei for å smelte

ei tid for å dekke til
ei for å avsløre gamle feil

ei tid for tunge snøfall
og ei for å stråle
i tusen skimrande krystallar
under desembersola