Bør

Det som brenn

der ute, bak sløret
denne vesle flammen
eit sikkert teikn
indisium på at no -
no er det noko som skjer

ei endring, ei ørlita dreiing
føtene trør ny grus
auga ser ein anna horisont
- det var her sola gjekk
usett ned i havet

det som brenn
etter kvart innpust
lik eit sakn, lik eit hjartebank
det som legg alt i oske
endå ein gong

og opp frå oska
stig det på nytt
i sterkare, klarare glans
nyvaska og polert overflate
eit djupare skin, denne gongen

der ute, bak sløret
denne vesle flammen, teiknet
vekkjer på ny eit håp;
no er det noko som skjer -

Eit forbetra liv

det begynte med misnøye,

ei litt murrande kjensle

av framandgjering i eigen kropp

- det var øyrene, dei var for store

så han bytte dei ut

- han hadde ein god ven

som kunne slikt, og gjorde det

mot betaling, sjølvsagt

så var det hendene, for tynne, for lange

eit nytt besøk

nye rundar med skjema på skjema

og til slutt kunne han vinke, fornøgd

ut vindauget i taxien som køyrde han

heim att

deretter gjekk det slag i slag,

etter at han hadde oppdaga

kor lett det var:

nye lepper, nye kne, nye føter

utbetra navle, sterkare skuldre

freshare hår, kortare tarmar,

betre lever, større lunger,

friskare hjarte, blåare auge

til slutt såg han i spegelen

over vasken i det nye huset

og kjente seg ikkje heilt vel –

tenkte det var hovudet

det var noko gale med

og fekk seg ny, betre hjerne

under ny frisyre

morgonen etter kasta han alle

fotoalbum, bilde og minner

i søpla,

dei var det siste som for;

han kjente ikkje att livet sitt lenger –

Details

(Haiku horizons)

Det syng

det syng

som det aldri har sunge før

gjennom lauvtomme underskogar,

der dei tuslande vintervindane

villa seg vekk

ein seinvinterkveld –

no syng det

ein song for det usynlege,

det som så lenge har vore gøymt

i venting, i lengting

mot denne tida, denne dagen

og no syng det

under vårsola –

Ein pendel susar forbi

1

det vi legg bak oss

som miner, ei spikermatte

for tankane;

du kan ikkje lenger nå det,

berre stirre med store auge

på alle vala du ein gong tok

og kor dei har ført deg –

2

her er vi no

midt mellom to ytterpunkt,

ein stad på den store brua

mellom det som har vore

og det vi ventar –

den store pendelen

sveipar sine slag

over brua,

dyttar oss eit lite steg vidare

kvar gong den susar forbi

3

der ute ligg det,

vårt fata morgana

frå urolege netter

under uendelege stjernevrimlar

der, ute i det ukjente

ventar draumane, syna

som hildringar

like utanfor synsranda

og det som møter oss

er alltid ulikt våre tankar,

er alltid eit anna eventyrland

enn det vi venta

like fullt er det vårt,

nett som draumen du bar i går

er den du vandrar i no

og må gripe – til fulle – akkurat der du er





(Fototriss)