Kjeldene #3

eg såg deg

med mine ungdoms auge

eg var nyfødd eit barn ein uvitug

nysgjerrig stirrande på murar og fjell

og det skjulte pulserande livet her

eg såg deg

monterte saman bildet

av notids deg og fortids deg

og mitt hjartes deg og kunnskapens deg med kjenslene

av alt som vella fram

når eg trødde i gatene kjende luktene

kjende livet ditt sive inn i mine blodårer

og det som var flate teikningar

steig opp frå papiret fekk liv og rørsle

og kjærleiken brann

ja brann

i det orda smelta saman med bilda

og vart ein ny heilskap

ei kjelde eg kan ause av

kvar gong eg grip ordet

let det fylle meg forme meg

skape meg på ny

Kjeldene #2

over slettelandet der vindane bles

ein einsam mann

ein klovn ein luring ein angrande orm

slår kappa tettare om seg

endå ein gong

på vandring ein ny bustad nytt liv

auga er rolege hendene stødige

føtene sikre på vegen

i det indre bles vindane

eit skjelvande fasetthjarte i kvilelaus tåke

lengten tilbake

til dei gylne portane

til staden der kjærleiken har sin kjelder

og hjartet finn ro i skuggen

av milde auge

Kjeldene #1

eg høyrer slaga

frå tunge fjerne klokker

som ord skrivne i stein

byen ligg taus under morgondisen

let sollyset leike

finne nye vegar gjennom gatene

strekk seg breiar seg veltar seg ut

berggrunnen dirrar

tyngda av tunge fjerne klokker

er ei visse noko sjølvsagt

ingen er som dei var

utan byen

nye kjelder har vella fram

Gamal kjærleik

Mot