Kolossal

Det er her eg står,

eg og fotoapparatet, vi limar verda fast

og klistrar den inn

på dataskjermen – lag på lag

til heile verda ligg lagra som to enkle tal

0 og 1, og straumen som går

mellom komponentane

leier tala inn på rekke, set dei saman

til informasjon eg kan bruke

viss eg vil og

Alle desse småstraumane

kjem frå ein stad, dei er bielver

i den kolossale hovudstraumen

frå fjella, der vatnet har rent frå dammane

og gjennom dei overdimensjonerte røra;

sett magnetar i sving,

og straumen har vorte leia hit til meg –

Frå dette vatnet,

dei kolossale vassmengdene

som ein gong var vassdamp i skyene

og kom siglande inn frå fjordar og hav,

inn over fjella

der dei slapp lasta si av

og gjorde det heile mogleg;

Først av alt var det altså hav

og fjord, der vassmolekyla låg og venta

på sol, på varme

på nok energi til å forlate kvardagen

og bli del av noko større,

noko kolossalt –

Til sjuande og sist er det altså her det startar,

her eg står og fotograferer vatnet,

som snart skal gje straum

til sin eigen virtuelle eksistens –

(Fredagstema)

Ny i verda

Kvifor vart verda med eitt så kald

Så brått, utan nåde

Utan varme

Som om nokon skrudde av noko,

samstundes som noko anna vart skrudd på,

noko hardt og kaldt

og ubegripeleg

Som om den trygge skjulestaden

ikkje lenger kunne gje livd

Ja, akkurat som det

og eg er kald

Frå litt oppe

 

viss eg var ein engel i englekoret

som song over marka

ein ukjent song, ein ny melodi

som ingen endå kjente –

då ville eg sett med store auge

på alle menneska som fortset å gå

med auga feste i bakken

og børene tunge på skuldrene

utan å merke seg ved songen,

utan å stanse og lytte

og la seg fylle av gleda

og triumferande juble; eit håp er blitt født!

viss eg var ein engel som song

og såg verda frå litt lenger oppe

ville eg nok undra meg – ei ukjent smerte

over alle som kan nå det eg aldri kan få

og likevel snur seg bort

Rainbow

Haiku heights

Stjernenatt

Den svarte himmelen speglar seg i sjøen;

Alt er svart, alt er mørkt

Skogen svaiar stille i den milde vinden

som sakte stryk luftige fingrar over landet

Berre stjernene på himmelen lyser opp

og viser veg gjennom ørkenen, over elvar

og fjell og aude vegar,

lagar ein sti

dit hjartet lengtar og håpet søker

ei roleg hamn, ein trygg og solid molo

å gøyme seg bak

dit auga søker å finne lys

midt i natta