Prikkar

1
det eine som skil seg ut
mot ein bakvegg
av skuggesette håp

det eine som veks i styrke
i dét mørket legg
sine klamme hender om verda

det eine som overgår dei andre
fordi det er nærare, større
og meir – verkeleg

2
eg ser verda lande i støvet
som eit dekk utan luft –
det er eit filter som raknar,
eg ser alle ting
som dei er

ei visse stig fram i kjølvatnet,
ei reaksjonsrekke i sinnet;
desse bygningane
fjella og skogane
er ein gøymestad

enn så lenge, enn så lenge –

3

i dag er verda dekka av søle,
det siv vatn inn i sundslitte sko

regnet renn gjennom snøen
og alt er grått –

men under her, under dette laget
av sorg og nedstemte kjensler

ligg det noko og gror, noko som ventar
på si tid – sin sjanse

og atter byrjar å stige
som lyse reflektorar

av det eine som veks i styrke
det eine som overgår alt anna –

(Fototriss)