Kome att

stille, utan klage

fordampar vassmolekyla,

einsame på si ferd

frå det store havet

til høgdene i livet

dei skal bort frå det vante,

bort frå det vi ser

og dei gjer det umerkeleg,

det er nesten så vi ikkje veit

at dei er vekke

men høyr på bekken,

høyr kva den ropar

med iver ut i dagen:

her kjem vi attende, menneske!

(Onsdagstema)